Bir hafta daha bitmiş

Aslında her seferinde melankolik olmamam lazım çünkü bazen de güzel geçer günler. Tamam yine daha iyisi yapılmalıydı, yapılabilirdi ama daha kötüsü varken gidip bir şeyler yapmakta bir şeydir herhalde. Bu hafta bayramdı hepinizin bildiği gibi ve bu yüzdende güzel bir seri yakaladım nofapte fakat şuan 1. gündeyim de neyse yine o günlere gelirim.

Sınava 19 gün kaldı, valla sadece hemen bitmesini istiyorum bu zamanın çünkü bu stres bana baya koyuyor ve sınav sonrası muhtemel çok fazla boş zamanım olacak ve benimde işim bu boş zamanları doldurmak olacak ve bu sefer tecrübeliyim. Bu boş zamanları nasıl değerlendireceğimi biliyorum, bu sefer ben kazanacağım.

Galiba artık buraya gelip, ağlamamam lazım çünkü ağlamak, üzülmek, şikayet etmek hiçbir işe yaramıyor. Tek gerçeğin çalışmak olduğunu bu anlamayan, içi karmakarışık olan beynime kazımam gerek.

Her ne kadar istediklerim, hayallerim imkansız gibi görünse de bunun aksini kanıtlayabilirim ve harbiden bunu yapabilirim.

Bugünü hafızamdan silmek istiyorum. Çok hissizleştim be. Ne düşündüğümü inan bende bilmiyorum sadece bir şeyler yanlış gidiyor onu biliyorum.
Hep farklı olduğumu düşünmüşümdür çünkü çoğu zaman hiç bir kimse gibi düşünemiyorum veya çoğu zaman hiç bir kimse benim gibi düşünemiyor. (belki çok saçma, çok aptalca düşünüyorumdur)
Peki ben hakkaten ne istiyorum? tabii ki bunun tek bir cevabı yok ama belki de her şeyden, herkesten, korkudan, sevinçten, öfkeden, düşünceden kısacası ben galiba her şeyden uzak mı olmak istiyorum ? Bilmiyorum, ne yazıyorum bilmiyorum, ne istiyorum bilmiyorum, ne düşünüyorum bilmiyorum.
Benim için huzur ne ? Galiba bilmiyorum.
Aslında şuan ne olsa iyi olurdu biliyor musun ? Bak şu: Bu haldeyken disiplinli bir askeriyede olmak ve sabah 5'te kalkıp oradaki dostlarla koşmak, antrenman yapmak, çamura falan girmek. Bu belki de bana çok iyi gelebilirdi.
Peki ben neden gerçeklerden kaçıyorum, neden gerçekleri düşünmüyorum ? Aslında düşünüyorum ama bir köşeye atıyorum bunları ve vicdan azabı çekiyorum, ara ara gidip bakıyorum onlara ve diyorum ki: Ne olacak sonumuz, bunun devamında ne var, ne var yani önümde gelecekte ne var, vallahi bilemiyorum sadece yoğun bir sis görüyorum.
Ah a* en çok koyanda bunları anlatamamak hem de kimseye. En azından yazıyoruz buna da şükür.
Bilmiyorum acaba bu hayatta beni gerçekten anlayabilen biri çıkacak mı karşıma ? İlla bir şeyler olur.
Sanki kafamda bir karnaval, bir sirk var ve ben sanki o sirkte ortada olan, insanları güldürmeye çalışan, arka planda dayakla eğitilen bir maymunum.
Sokayım kafama!

Hayal etmek, vay a* düşünsene; hayal ediyorsun ve orada her şey çok güzel gidiyor her şey müthiş, sevdiklerin yanında, mutlusun, her şey istediğin gibi gidiyor, istediğin yerdesin ya her şey çok iyi oluyor değil mi istediğin gibi oluyor hayal ettiğinde ama iş o çok sert olan acımasız gerçeklere gelince ne yapıyorsun ? Hiçbir s*k yapamıyorsun evet hiçbir şey yapamıyorsun.

Etme oğlum hayal etme, düşünme oğlum düşünme. Tek başınasın oğlum sen onlar gibi değilsin, olamazsın her şeyi tırnaklarınla kazıya kazıya yapacaksın.
Peki bunları bir intikam için mi yapacaksın ? Yok oğlum ne intikamı sadece içimdeki şu susmayan, anlamsız ses için yapacaksın. Kendinden intikam alacaksın.

Çok fazla, aşırı düşünüyorum. Böyle olmaması gerek.

çok düşünen deli olduğunu, çok çok düşünen dünyanın anlamsız olduğunu, çok çok çok düşünen hakikati bulduğunu sanar.

Neden acaba aynı hatalara düşüyorum ?
Acaba neden kendimi aynı döngüye atıyorum ?
Neden her şey çok güzel olabilecekken tam tersi oluyor ki ?
Kendi belama kendim koşuyorum, kendimi çıkmaz bir sokağa sokuyorum ve bunu yarı bilinçli bir halde yapıyorum aslında tam olarak bilincim yerinde olursa bunu yapmam.
Ama zihnimin nerede olduğunu bilmiyorum. Fakat galiba biraz zaman geçerse bu şeyden kurtulabilirim.

Hep bir şey bekliyoruz değil mi, hep birini bekliyoruz filmlerde gördüğümüz rüyalardaki insanları bekliyoruz. Belki biri bir anda hiç beklemediğimiz bir anda gelir ve bizi bu sersefil hayattan kurtarır, hep bunu bekliyoruz ve hiç iflah olmuyoruz değil mi ?
Ama neden o insan biz olmuyoruz ki, neden biz kendi rüyamızdaki insan olup kendimizi kurtarmıyoruz ki ? Biz bunu yapabiliriz, bu mümkün bunu çok iyi bilmemize rağmen neden hâlâ aynı noktada kalıyoruz. Bir adım ileri iki adım geri gidiyoruz, ya biz neden kendimizi bile bile bu ateş çukuruna atıyoruz. Aslında herkes ne yapacağını çok iyi biliyor, kafasında planlarını kuruyor, hep düşünüyor, şunu yapcam bunu yapcam diyor ama nafile yine aynı noktaya geri dönüyor. Raylar hep dururda peron boş, gelen bir tren yok.

bitmiyor kodumun sıkıntısı
hiçbir şey gerçekten hiçbir şey istemiyorum
ne oldu bana acaba a**

s*keyim aklımı
gün içinde nasıl bu kadar farklı hisler yaşayabiliyorum anlamıyorum
ne oluyor bilmiyorum

Evet sınav bitti.
Bu sınav sonrası ilk haftamdı, nasıl geçtiğini soracak iseniz cevabım şöyle olurdu:
Kendimi boşlukta buldum diyebilirim ama asıl beni hayal kırıklığına uğratan şey içimdeki bilmediğim şeyin geçeceğiydi fakat geçmedi hâlâ orada duruyor. Ben yine güzel hissedemiyorum yine kimseyle konuşmuyorum, fiziken de yalnızım ama ruhsal ve mental olarak bir çöküşteyim. İnsanları ve yaranmak için yaptıkları şeylerden iğreniyorum ve onlardan uzak olmak istiyorum.

Yine kendim gibi birini bulmak istiyorum ama galiba olmayacak böyle bir şey. Yani aslında tam olarak nasıl hissettiğimi açıklamak oldukça zor fakat şöyle özetleyebilirim; düşünün çok önemli bir sınava girdiniz ( biliyorsunuz zaten ne kadar önemli olduğunu ) ve sınav bittiğinde ne konuştuğunuz biri var ne de soruları tartışacağınız biri. Etrafınıza bakıyorsunuz çokta çalışmayan yani en azından senin kadar çalışmayan insanlar, hiç beklemediğin insanlar hocalarını arar ya da hocaları arar onları ve hepsinin de yanında arkadaşı illaki vardır. Ya a* ben sikim sonik bir lisede okudum eskiden iyi olsa da benim hiç ama hiç ait hissetmediğim bir yerdi ulan ben orada çoğu denemede ilk 5 te falandım birinci falan oluyordum sınavlarda, derslerde falan hocalarla iyi anlaşıyordum ve derslerimde neredeyse hepsinden iyidir. Ya diyorum ki ben böyleyim ama neden kimse arayıp sormuyor a*, boş insanların ne de çok arayanı soranı var diyorum a* mutlu gözüküyorlar ve ben bunlara hakkaten çok şaşırıyorum ama artık anladım ki bu yavşakların her otu boku yalan a** hepsi birilerine yaranmaya çalışıyor hepsi boş insanlar olacak ve öyle kalacaklar çünkü her şeyleri yalan. Bende dedim ki **ktir et artık ne yapacağını çok daha iyi biliyorsun.

Evet dışarıdan bakılırsa bunu kafaya çok taktığım söylenebilir yalanda değildir aslında ama benim asıl derdim bu değil.
Benim derdim kendimle olan savaşım galiba.

Bilemiyorum yine bilemiyorum