Bir hafta daha bitmiş

Aslında her seferinde melankolik olmamam lazım çünkü bazen de güzel geçer günler. Tamam yine daha iyisi yapılmalıydı, yapılabilirdi ama daha kötüsü varken gidip bir şeyler yapmakta bir şeydir herhalde. Bu hafta bayramdı hepinizin bildiği gibi ve bu yüzdende güzel bir seri yakaladım nofapte fakat şuan 1. gündeyim de neyse yine o günlere gelirim.

Sınava 19 gün kaldı, valla sadece hemen bitmesini istiyorum bu zamanın çünkü bu stres bana baya koyuyor ve sınav sonrası muhtemel çok fazla boş zamanım olacak ve benimde işim bu boş zamanları doldurmak olacak ve bu sefer tecrübeliyim. Bu boş zamanları nasıl değerlendireceğimi biliyorum, bu sefer ben kazanacağım.

Galiba artık buraya gelip, ağlamamam lazım çünkü ağlamak, üzülmek, şikayet etmek hiçbir işe yaramıyor. Tek gerçeğin çalışmak olduğunu bu anlamayan, içi karmakarışık olan beynime kazımam gerek.

Her ne kadar istediklerim, hayallerim imkansız gibi görünse de bunun aksini kanıtlayabilirim ve harbiden bunu yapabilirim.

Bugünü hafızamdan silmek istiyorum. Çok hissizleştim be. Ne düşündüğümü inan bende bilmiyorum sadece bir şeyler yanlış gidiyor onu biliyorum.
Hep farklı olduğumu düşünmüşümdür çünkü çoğu zaman hiç bir kimse gibi düşünemiyorum veya çoğu zaman hiç bir kimse benim gibi düşünemiyor. (belki çok saçma, çok aptalca düşünüyorumdur)
Peki ben hakkaten ne istiyorum? tabii ki bunun tek bir cevabı yok ama belki de her şeyden, herkesten, korkudan, sevinçten, öfkeden, düşünceden kısacası ben galiba her şeyden uzak mı olmak istiyorum ? Bilmiyorum, ne yazıyorum bilmiyorum, ne istiyorum bilmiyorum, ne düşünüyorum bilmiyorum.
Benim için huzur ne ? Galiba bilmiyorum.
Aslında şuan ne olsa iyi olurdu biliyor musun ? Bak şu: Bu haldeyken disiplinli bir askeriyede olmak ve sabah 5'te kalkıp oradaki dostlarla koşmak, antrenman yapmak, çamura falan girmek. Bu belki de bana çok iyi gelebilirdi.
Peki ben neden gerçeklerden kaçıyorum, neden gerçekleri düşünmüyorum ? Aslında düşünüyorum ama bir köşeye atıyorum bunları ve vicdan azabı çekiyorum, ara ara gidip bakıyorum onlara ve diyorum ki: Ne olacak sonumuz, bunun devamında ne var, ne var yani önümde gelecekte ne var, vallahi bilemiyorum sadece yoğun bir sis görüyorum.
Ah a* en çok koyanda bunları anlatamamak hem de kimseye. En azından yazıyoruz buna da şükür.
Bilmiyorum acaba bu hayatta beni gerçekten anlayabilen biri çıkacak mı karşıma ? İlla bir şeyler olur.
Sanki kafamda bir karnaval, bir sirk var ve ben sanki o sirkte ortada olan, insanları güldürmeye çalışan, arka planda dayakla eğitilen bir maymunum.
Sokayım kafama!

Hayal etmek, vay a* düşünsene; hayal ediyorsun ve orada her şey çok güzel gidiyor her şey müthiş, sevdiklerin yanında, mutlusun, her şey istediğin gibi gidiyor, istediğin yerdesin ya her şey çok iyi oluyor değil mi istediğin gibi oluyor hayal ettiğinde ama iş o çok sert olan acımasız gerçeklere gelince ne yapıyorsun ? Hiçbir s*k yapamıyorsun evet hiçbir şey yapamıyorsun.

Etme oğlum hayal etme, düşünme oğlum düşünme. Tek başınasın oğlum sen onlar gibi değilsin, olamazsın her şeyi tırnaklarınla kazıya kazıya yapacaksın.
Peki bunları bir intikam için mi yapacaksın ? Yok oğlum ne intikamı sadece içimdeki şu susmayan, anlamsız ses için yapacaksın. Kendinden intikam alacaksın.