Sınıfın sessiz tipiyle kıran kırana satranç oynayışlar, son senemde voleybol takımında bir kişi eksik diye beni zorla takıma sokmaları (eğer takıma girmezsem benim matematik sorularımı çözmeyeceklermiş, tehdide bak ?). Voleybol namına hiç bir şey bilmezken iyi kötü oynayabilir hale gelmiştim iyi oldu.
) ama konuşabileceğimi düşünmüyorum keşke söküp atabilsem bu korkuyu kalbimden ama olmuyor lisenin 3.yılında psikolojik bir rahatsızlığa yakalandım bu akademik başarımı yerle bir etti yeri geldi tüm sınıfı karşıma aldım yeri geldi korkusuzca vuruştum yeri geldi kopya çekerken yakalanıp ağladım ama şunu asla çözemedim neden sosyal beceri yok ve bunu kazanamıyorum hala çözemedim 4 yılda 3 farklı sınıfta bulundum her sınıfta kavgam oldu her sınıfta sınıfı karşıma aldım hiç ilişkim olmadı insanlar bana saygı duymadı ne hayallerim vardı liseye başlarken sosyal fobim zamanla azaldı 9.sınıfın ilk günüydü çok gergindim ve bir an önce eve gitmek istiyordum burayı sevmemiştim önümdeki kız arkasını dönüp bana selam vermişti o kadar gergin sosyal fobili ve beceriksizdim ki ağzımdan sadece "ne?" Sözü çıktı daha sonra o kız hayatıma çok etkisi olmuş biri olacaktı eskiden kavga etmekten korkardım şimdi insanları çıkışta beklemeye başladım patlamaya hazır bomba gibiyim içimdeki öfke beni değiştirdi nasıl sigma lakabını aldığımı biliyor musunuz 9.sınıfta çok dışlandım o zaman sigma akımı vardı bende sigma olarak bu kötü halden kurtulabilirim diye düşündüm sigma olmaya çalışıyordum ve önüme gelen rastgele insanlara ben bu okulun en sigmasıyım diyordum (ben kimseyi umursamıyorum mesajı vardı bunun altında) sonra zamanla insanlar beni sigma olarak bilmeye başladı bahçede Ronaldo gol sevinci yapıyordum yine bunun altında da ben hepinizden büyüğüm hepiniz bana gülseniz de sigma canı ne isterse onu yapar mesajı vardı ama bende insanım ve değer verdiğim insanlar oluyordu açıkçası duygusal olarak zayıf biriyim ve değer verdiğim bir insandan aynı karşılığı alamayınca çok bozulurdum bir kızdan hoşlanınca konuşamıyorum ben insanları sevsemde onlar beni sevmedi doğruları hep çekinmeden söyledim ama bu hasım sahibi olmama neden oldu öyle büyük entrikalara karışmadım hatta çoğu olaydan da haberim olmadı herkesin tanıdığı ama kimsenin arkadaşı olmayan biriydim insanlar aptal olduğumu düşünüyordu en azından bazıları bunun sebebini de anlamadım bence aptal falan değilim içim dolu olduğu için uzun yazdım son sözüm keşke böyle olmasaydı...Lise hayatımın tamamını okuyamadım. 9. sınıfın ilk dönemini okudum, sonra pandemi başladı. 11. sınıfı tam okudum, 12. sınıfın ise sadece ilk dönemine gittim, ardından açığa geçtim. Yani toplamda yaklaşık 2 yıl liseye gitmiş oldum.
Hocam 2015'te devlet fen lisesini kazanmıştım, benim için büyük bir başarıydı ama aynı dönemde de PMO'ya başlamıştım. Arkadaş çevrem aslında epey iyi insanlardan oluşuyordu, birkaçıyla hala görüşür ederim de ama kendim PMO'ya düşünce potansiyelimin çok çok altına inmiştim. Evet çok fazla kitap okurdum ya da felsefeye, tıp eğitimine ve çizimlere çok ilgim vardı (ortaokulda kendi çizgi romanlarımı satıyorum okul içinde diye disipline çağırmışlardı hatta) ama sosyal anlamda çok çökmüştüm, epey irite edici ve bencil bir karakterdim. Başarısız flörtler, ergenlik melankolisi, farklı arkadaşlıklar, bazen kavgalar ve okuldan kaçmalar derken 2018'e kadar aslında ağır PMO ve ergenliğin getirdiği bir kararsızlığın içindeydim. 2018'de bunların hepsi çok değişti; aslında bir hiç olduğuma ve hiçbir şeyim zaten olmadığına inanırken 2018 sonlarında karışılan büyük bir kavga sonrası (bu kavga aynı zamanda Nofap'e başlatacaktı beni) bırakın flört edebileceğim bir kızı, hiçbir arkadaşım kalmamıştı ve ailemin bile ümidi kesme noktasına geldiği bir raddedeydim. 2019 itibariyle Nofap'e başlayınca kendime dair daha farklı bir vizyonu ve potansiyel hayatı edinsem bile lise yılları belki de çok büyük bir çoğunluğumuz için hayati tecrübelerin edinildiği bir ortamdır. Üniversiteye 2019'da değil, 2020'de girdim ve Hacettepe'ye girdim mesela.
