Bugün nasıl geçti, ne oldu, ne düşündüm bilmiyorum ya öyle bir değişik hissediyorum ki anlamlandıramıyorum sanki... Bilemiyorum beyler vallahi anlam veremiyorum, kötü bir dönemden geçtiğimi biliyorum sadece yani keşke derdimi anlatabileceğim bir kişi olsaydı da ama neyse burası var buna da şükür. Öyle bir cenderenin içindeyim ki ( belki de ben büyütüyorum tüm sorunlarımı ) bitmek bilmeyen ucu bucağı olmayan bir şey. 1 hafta mutlu olduktan sonra bedelini en ağır şekilde ödediğim bir şey. (mutlu olmak için bedel ödemek lazım hem de çok büyük bedeller)

Bir yandan mutlu olmak, huzurlu olmak, çok uzakta değil diyorum, umudumu yitirmiyorum fakat bir yandan da ömrümün sonuna kadar küçük bir şehirde, dar bir alanda, seni gerçekten sevmeyen insanlarla, anlamayan insanlarla olacağını ve en önemlisi hayalini gerçekleştiremeyeceğine dair bir düşünce var aklımda.

Bazen ulan benim bu düşündüklerim, bu dediklerim bir isyan, bir karşı çıkma veya kadercilik mi diyorum ve imtihandır geçer demekle yetiniyorum. Hani bazen aklınızdan geçer ya ben bunları hak ettim mi, neden ben, neden beni buldu bu şeyler, ne yaptım da oldu bunlar ama bunu düşünürken de aklıma şu gelir; seni yaratan rabbin sana neler neler vermiş ( en basitinden bir gözü, görme yetisini kim verebilir ki sana ) ve sen sadece bunlara şükretmemekle bile bunları hak ediyorsun.

Çok zor be beyler bu akıl bu zihin çok kötü bir psikoloji ve çoğu şeyi de öngördüğünden düşündüğünden biliyor artık sonun kötü olacağını ama yine de devam ediyor. "Bıktım Artık Buradan" şarkısını dinleyerek günü kapatmış oluyorum. Her ne kadar bunları desem de işin sonunda her zaman bu olur;
Allah büyüktür ahir zamanında olduğumuzu bilip, sabır etmemiz lazım, bu da geçer o da geçer. Allah senin bilmediğin her şeyi biliyor.