Sabah namazını kılamamışım, uyuya kalmışım.

Acile gittim; iğne yaptılar, antibiyotik vs. verdiler. 2-3 gün böyle geçer herhalde, sonra düzelirim.

Bir şey fark ettim—daha doğrusu önceden de fark etmiştim, şimdi yazmak nasip oldu:

Bir sürece başladığımda sanki hayat, o süreci bozmam için her şeyi deniyormuş gibi geliyor. Hasta olmak, bunun getirdiği yorgunluk ve halsizlik; aileyle kavga edip huzursuz olmak; depresif hissetmek; genel olarak işlerin yolunda gitmemesi… Bunların hepsini birçok kez yaşadım. Tuhaf geliyor ama şu an bütün bunlara rağmen yapmıyorum.

1. günün içindeyim. Fiziksel ve psikolojik olarak bariz, gözle görülür bir şey yok.
   Bunun birkaç sebebi var:

1. Bir değişim görmek için daha erken olduğunu düşünüyorum.
2. Sosyal medya ve dizilerle vaktimi dolduruyorum. Bunun yanlış olduğunu farkındayım ama ilk zamanların böyle geçmesi gerektiğini düşünüyorum—en azından kendi tecrübeme göre.
3. Şu an hastayım; yorgunluk, halsizlik, vücut ağrıları var. Uykumu da tam alamıyorum vs.

Ama önümüzdeki haftalarda çok iyi ilerleyeceğimi düşünüyorum.

Bir analiz daha:
Önceden spora başlayıp fiziksel hedefleri olan insanların bu süreçte neden zorlandığını anlamıyordum. Çünkü ben başladığımda bir hedefim yoktu. Sonrasında zaten ilerledim ve yaptığım her antrenmanda gözle görülür değişim fark ediyordum. Bu da ortalama 1,5 yıl sonrasına denk geliyor. O yüzden zorlanmayı anlamıyordum.

Ama sporu bıraktım; haliyle kilo aldım, yağlandım vs. Sonra tekrar başladım ama ilk başta görünen bir değişim yok. Bu da psikolojik olarak kötü hissettiriyor ve hevesi düşürüyor. Ama spor geçmişim olduğu için biliyorum ki istikrarlı devam edersem ortalama 3-6 ay içinde değişim başlar.

Bağımlılığı da buna benzetiyorum: Devam ettiğin sürece değişim başlar, sonra hızlanır ve bir noktadan sonra geçen her gün gelişimi fark etmeye başlarsın.

Aralıklı olarak ders çalıştım; hastaneye gittim, misafirler geldi vs. Aslında çok planlı değildi. Buna rağmen ortalama 2 saat ders çalıştım. Konular anlaşılabilir olduğu için bu süre yeterliydi ve şu anki durumum için gerçekten çok iyi bir gelişme. Açıkçası, son 6 gündür masaya oturmaya bayağı çekiniyordum. Çünkü ne zaman böyle otursam hemen bağımlılıklara dönüyordum. Ama şu an aklıma gelse bile “hayır” diyebiliyorum.

Bu konuyu biraz açmak istiyorum. Önceki süreçlerde gelen dürtüler beni gerçekten çok zorluyordu. En ufak bir düşünce ya da bir görüntü bile ciddi şekilde etkiliyordu. Şimdi ise yine aklıma geliyor ama zorlanmadan, krize girmeden “hayır” diyebiliyorum. Sanki düşüncelerimi dışarıdan izliyormuşum gibi hissediyorum.

Mesela ders çalışırken oldu: Sonlara doğru “bırak, boşver, bir şey yap” diye bir düşünce geçti içimden. Ama yapmadım. Bunu zorlayarak, kriz yaşayarak ya da kendimi sıkarak değil; daha çok duymamazlıktan gelerek başardım.

Bunun sebebinin, Ramazan ayının başından beri defalarca (yaklaşık 17 kez) denemiş olmam olduğunu düşünüyorum. Yani her deneme, sanki bu direnci biraz daha güçlendirdi.

Anlatabildim mi bilmiyorum ama bunları en çok kendim için yazıyorum. İleride dönüp daha detaylı okumak için.

Bugün saat 10.00’da sınavım vardı ve beklediğimden iyi geçti.

Geçen günlerde “görünür olmak” ile ilgili yazmıştım. Bugün sınavdan çıktıktan sonra kapının yanında bir kız bekliyordu. Bana “merhaba” dedi ve sanırım sınıf grubunda olup olmadığımı soracaktı. Ama hani bazen birine bir şey söylemek için hazırlanırsınız da, o an heyecanlanıp cümleleri karıştırırsınız ya—aynı öyle oldu. Ben de tam anlayamadım, o sırada zaten sınavdan yeni çıkmıştım, hastalıktan dolayı halsizdim ve böyle durumlara da çok alışık olmadığım için bir an beynim durdu.

Sonra kız cümlesini toparladı, ben de “2. sınıfım, bu dersi alttan alıyorum” dedim ve oradan ayrıldım.

Bu olayda kendimle ilgili bir iyi, bir de geliştirmem gereken taraf var:

İyi taraf:
Görünür olmaya başladım. İnsanlar soru soruyor, küçük etkileşimler oluyor, hatta bakışmalar bile var. Ama henüz bunları fazla büyütmüyorum; erken olduğunu düşünüyorum.

Geliştirmem gereken taraf:
Konuşmayı biraz daha uzatabilirdim. Sonradan düşününce aklıma geldi: Bölümünü sorabilirdim, aynı bölümdeysek yardımcı olabilirdim. Sınavın nasıl geçtiğini sorarak sohbeti 5–10 dakika sürdürebilirdim.

Ama dediğim gibi; hem hastalığın etkisi hem de o anki mental durumumdan dolayı böyle oldu. Çok da yüklenmiyorum kendime.

Yine de bu benim için bir gelişme ve beni mutlu etti. Belki dışarıdan bakınca sıradan bir şey gibi görünebilir ama benim için iyi bir adımdı.

Benim önceden de yaşadığım ve hâlâ devam eden bir sorunum var. Özellikle kızlarla nasıl konuşacağımı, daha doğrusu sohbeti nasıl uzatacağımı bilmiyorum. Bu durum beni oldukça geriyor ve bu yüzden biriyle tanışmak istesem bile çoğu zaman tanışamıyorum.

Aslında sorun asosyal olmam ya da özgüven eksikliği değil. Tanışma kısmını bir şekilde hallediyorum: isimler, bölümler vs. konuşuluyor. Ama sonra “peki şimdi ne olacak?” düşüncesine takılıyorum ve sohbet bir noktada bitiyor.

Daha önce bu konuyla ilgili biraz araştırma yapmıştım. “Small talk” denilen şeylerden bahsediliyor ama önerilen konuşmalar bana biraz klişe ve yüzeysel geliyor. Bu yüzden de doğal hissettirmiyor.

Asıl takıldığım nokta şu: İlk tanışmadan sonra sohbeti nasıl akıcı bir şekilde devam ettirebilirim? O noktadan sonrası nasıl gelir, bunu çözebilmiş değilim.

Bu durumu yaşamış ya da şu an yaşamayan kişiler varsa, bu konuda neler yaptıklarını ya da nasıl geliştiklerini paylaşabilirler mi?

Canım eFootball’u konsolla oynamayı çok çekti. Etrafımdaki yerlere sordum ama ya yoktu ya da çok pahalıydı. Bu yüzden vazgeçip klavyeden oynamaya başladım.
Ama bir anda izlediğim bir p film aklıma geldi ve o an sanki büyülenmiş gibi hissettim. Bu his çok sinsi; engel koyulması, karşı çıkılması çok zor, çok güçlü bir şey olduğunu bir kez daha anladım.

Bu his ortalama 2 dakika sürdü ama o kadar sinsi ve tatlıydı ki anlatamam. Aklımdan bilgisayarın gizli sekmesinden girip biraz sitelerde dolaşmak geçti. Evde kimse yoktu ve dolaşırsam sürecin bozulmayacağı düşüncesi geldi. Ama hemen ardından, önceki tecrübelerime dayanarak bunun burada bitmeyeceğini fark ettim. Yatağa geçip telefondan sayısız gezinti yapacağımı, en az 3 kez mastürbasyon yapacağımı ve sonrasında günlerimi “keşke” diyerek geçireceğimi düşündüm.

Bunun üzerine masanın başından kalktım. Önce su ısıttım, limonlu su yapmak için limonu kestim ve sıktım. Bu arada lavabonun lambası değişecekti, onu değiştirdim.

Geri döndüğümde su ısınmıştı. Biraz da kabak çekirdeği aldım. Şu an bir yandan bunu yazıyor, bir yandan dizi izliyorum.

Şimdi daha iyi anlıyorum neden “zinadan uzak durun” değil de “zinaya yaklaşmayın bile” denmiş. Bu iş çok sinsi ve düşüncesi bile çok tatlı. İnsanın aklını başından alıyor ve dayanamayacak hale getirebiliyor. Gerçekten karşısında durmak çok zor.

Çok şükür bu sefer de atlattım.

Bu arada, konsol almaya çıktığımda kulaklık takılıydı ve dizi dinliyordum. Sosyal medyada duyduğum bir müziği açayım dedim. Sonra baktım ki bu beni içine çekmeye başladı ve “ne güzel md yapılır” gibi düşünceler gelmeye başladı. Daha sonra bunun bir döngü olduğunu hatırladım ve kapattım. “Saçmalama, kendine gel” dedim. Yani aslında yoldayken başlamış; dikkatli olmak lazım.

Bugünü kazandığım için çok mutluyum. İnternetten bir oyun konsolu ve silikon bir kalıp aldım. Bu kalıp sayesinde yüzüme direkt uygulama yapabileceğim; normalde buzu elimde tutamıyordum, bu şekilde daha kolay olacak. Yüzümde de biraz düzelme olur diye düşünüyorum, çünkü bunun faydası var.

Bunun dışında aklımda saç bakımı yapmak da var. Bazen saçıma pudra uyguluyorum ve yıkamadan uyuyorum; bu yüzden saçım çok kötü oldu. Siyah noktalarım da var, onlar için de bir bakım yapmayı düşünüyorum. Şu an fark ettiklerim bunlar.

NoFap yapmanın etkisi olduğunu düşünüyorum ama bir noktadan sonra cilt ve saç için ekstra bakım yapmak gerekiyor. Sakalım çok yok; sadece çene ve bıyık bölgesinde az var. Yanaklarımda da yer yer kalın tüyler çıkıyor. Son zamanlarda bu biraz hızlandı. Süreçle ilgisi var mı bilmiyorum ama ileride daha da artacağını düşünüyorum.

Yüzümde şu an hafif göz altı morluğu ve sivilcelenme var. Bu aralar çok su kaybediyorum; yerine koymaya çalışıyorum ama yetmiyor gibi. Göz altı morlukları için buz uygulayacağım. İlerleyen zamanda uykumu da düzene sokmayı planlıyorum.

Yaklaşık iki hafta sonra bazı şeyleri azaltmayı düşünüyorum: sosyal medya, dizi ve bilgisayar oyunları gibi. Ama şu an bunları tamamen bırakmanın doğru olduğunu düşünmüyorum. Çünkü bırakırsam boşluğa düşebilirim. Özellikle dizi izlemek ya da bir şeyler dinlemek beni şu an idare ediyor. Günümün büyük kısmı bu şekilde geçiyor; yazı yazarken ya da bir işle uğraşırken arka planda bir ses olması iyi geliyor. Diğerleriyle de ekstra zaman geçiriyorum tabii; yapmasam daha iyi ama şimdilik böyle deniyorum.

Sınav haftası bittikten sonra yüzmeye gitmek istiyorum. En azından haftada 1-2 gün fitness, 1 gün de yüzme yapabilirim. Yüzmeyi tam bilmiyorum ama daha önce birkaç kez gittim ve vücuda çok iyi geldiğini gördüm. Bu yüzden yüzmeye kesin başlamak istiyorum.

Ayrıca biraz daha az konuşmak, özellikle akraba ortamlarında bir tık geri planda kalmak istiyorum. Her misafirliğe gitmek ya da her geldiklerinde orada olmak istemiyorum. Bundan sonra gerekirse bir bahane bulup gitmeyeceğim. Çünkü bazı tavırları ve davranışları gerçekten çekilmiyor. Ne söylediklerini bilmeyen, sınırları aşan insanlar.

Bu zamana kadar neden katlandım diye sorarsan, annem hep “iyi aile” profili çizmek istiyordu. Her misafirlikte bizim de olmamızı isterdi, ben de onu kırmak istemiyordum. Ama artık yeter. Bu saatten sonra ben çekmek zorunda değilim.

Sınav haftası bittikten sonra özellikle Dr. Red Pill ve İnce İşler kanallarına bakmayı düşünüyorum. Şimdiye kadar Red Pill hakkında genelde kulaktan dolma ve yüzeysel bilgilerim vardı, bu yüzden biraz daha derinlemesine incelemek istiyorum.

Ancak videoları sadece izlemek yerine YouTube’daki transcriptleri alıp yapay zekâ ile düzenlemeyi planlıyorum. Bu yöntem benim için daha verimli oluyor. Daha önce yabancı podcastlerde de aynı tekniği kullanarak çeviri ve düzenleme yapmıştım ve oldukça iyi sonuçlar almıştım.

18 yaşımdayım ve son 3 aylık sürecimin içindeyken, bu yaşlarımı hiç bu şekilde hayal etmezdim. O zamanlar her şey iyi gidiyordu ve bir anda her şeyin tersine dönebileceği aklımın ucundan bile geçmiyordu. Hep aynı kalacak sanıyordum; daha sosyal, daha iyi yaşam standartlarına sahip, aktiviteden aktiviteye koşan biri olacağımı düşünüyordum.

Ama şu an hayal ettiğimin tam tersini yaşıyorum. Belki de bunları yaşamam gerekiyordu, bazı şeyleri görmem gerekiyordu. Belki ileride çok daha iyi şartlara sahip olacağım. Şunun da farkındayım: Belki çok güzel şeyler yaşayacağım, belki de daha standart bir hayatım olacak. Ama ne olursa olsun, bağımlılıklarla geçirdiğim dönemlerden çok daha iyi olacağını biliyorum.

Bugünkü sınavım kötü geçti. Aslında adam akıllı 1 saat çalışabilseydim iyi bir sonuç alabilirdim ama çalışamadım. Akademik olarak çok iyi değilim; yani kendimi başarılı saymıyorum. Bu yüzden kendimi akademik alanın dışında da geliştirmeye karar verdim. Neler yapabileceğimi araştırıp işe koyulacağım. Staj için gerekli belgeleri toplayacağım, bununla ilgileneceğim. Ayrıca ek iş modellerine bakmam lazım; sosyal medyadan neler yapılabilir, onları araştıracağım. Tabii bunların hepsi yarın olacak şeyler değil. Zamanla hepsini halledeceğim.

Bugüne kadar edindiğim tecrübeler ve insanları gözlemlediğim kadarıyla, bir işe başlarken çoğu kişi hedefi çok yüksekten koyuyor. Örneğin hiç kitap okumayan biri, bir anda “Her gün 100 sayfa kitap okuyacağım” diyor. Bu ne kadar mümkün? En yüksek motivasyona sahip biri bile en fazla birkaç gün devam edebiliyor. Sonrasında sistem bir şekilde çöküyor ya da kişi kısa sürede değişim görmeyince bırakıyor. Elbette böyle hedefler koyup sürdürebilen insanlar vardır, ama bu çok küçük bir kesim.

Bu yüzden ben daha sakin ilerleyeceğim. Adım adım, büyük beklentilere girmeden devam edeceğim.

Üzerimde garip bir duygusallık var. Neredeyse ağlayacak gibiyim ve nedenini tam olarak bilmiyorum. Ama bunu kötüye yormak yerine iyi bir şey olarak görmeye çalışıyorum; belki de uzun zamandır hissettiğim duygusuzluk ve hissizlik geçiyordur. Zaten bu konuyu bir ara daha uzun ve detaylı şekilde yazacağım.

Ders çalışmam gerekiyor ama kafam çok bulanık; okuduğumu da anlamıyorum ve canım sıkılıyor. Zaten test olacak, belki akıl yürüterek yaparım diye düşünüyorum. Finallerde toparlayacağım inşallah, o zaman daha iyi olacağım.

Güzel günler göreceğiz, güneşli günler göreceğiz; şüpheniz olmasın arkadaşlar.