Sabah 7.40’ta kalktım, güzel bir ağırlık antrenmanı yaptım. Kahvaltımı yaptıktan sonra biraz oyun oynadım. Kitap okumaya, film ve dizi izlemeye çalıştım ama odaklanma sürem çok düşük olduğu için çabuk sıkılıyorum. Forumda 7 günlük kitap okuma sürecine katıldım, onunla birlikte daha iyi olacak diye umuyorum. Yüzme kursuna kayıt oldum; babamın telefonuna bildirim gitmiş, “Yine ne alıyorsun?” dedi. Bir an önce kendi paramı kazanmaya başlasam keşke. Yarın akşam yüzmeye gideceğim ve dijitalden tamamen uzak durmayı planlıyorum.

Net bir sınır koyduğumdan beri ailemin bana karşı tavırlarının değiştiğini fark ediyorum. Önceden her işi hallederken hiçbir sorun yoktu, her şey güllük gülistanlıktı. Ama artık yapmayacağımı söylediğimden beri laf sokmalar, söylenmeler ve imalar bitmiyor. En çok da bu canımı sıkıyor. Bu muameleyi hak ettiğimi düşünmüyorum ama artık gemileri yaktım, geri dönüş yok.

Aslında 1-2 haftalık bir tatili tek başıma, her şeyden ve herkesten uzak geçirmek bana çok iyi gelirdi. Gerçekten böyle bir şeye çok ihtiyacım var; bir süre kafamı toparlamak için. Ama şu an mümkün değil. Bu süreçte beni en çok yoran şey sanırım ailem.

İçim daralıyor. Sanki biri beni boğmaya çalışıyor, sanki biri beni kovalıyor… Eli ensemde, yakalayacakmış gibi hissediyorum. Aslında güne iyi başlıyorum ama sonrasında böyle oluyorum. Nedenini bilmiyorum. Bir şeyler yapmak istiyorum ama bir türlü harekete geçemiyorum.

İnsanları zorbalayan ya da kötü davranan kişiler çoğu zaman içlerinde bir eksiklik hisseden, kendileriyle barışık olmayan insanlardır. Kendi yetersizliklerini kabullenmek yerine, başkalarını küçümseyerek kendilerini daha iyi hissetmeye çalışırlar.

Benim de böyle bir arkadaşım vardı. Fiziksel görünüşümle dalga geçer, “zargana”, “kürdan” gibi sözlerle beni küçümsemeye çalışırdı. Kendisi ise kendi fiziğinden memnun değildi ve değiştirmek istiyordu; ancak disiplinsiz olduğu için bunu başaramıyordu. Aradan 7-8 yıl geçti, hâlâ aynı noktada. Hâlâ istiyor ama bir türlü harekete geçemiyor.

O dönemlerde ben zayıf ve düz bir vücuda sahiptim ama bunu pek umursamıyordum. Lisede sadece denemek için kickboksa başladım ve devam ettim. O da aynı zamanda fitnessa başladı; ben mütevazı bir salonda çalışırken o oldukça pahalı bir salona yıllık kayıt yaptırmıştı. Ancak o 3 ay sonra bıraktı, ben ise devam ettim ve üzerine koyarak ilerledim.

Bugün geldiğim noktada fiziksel olarak ondan çok daha iyi durumdayım. Onun ise hâlâ hayal ettiği fiziğe ulaşamadığını görüyorum. Konuşurken bakışlarından ve tavırlarından beni kıskandığını hissedebiliyorum. Eskisi gibi küçümseyici davranamıyor; aksine bana özendiği çok açık.

Özetle, kendisiyle problemi olan ya da hayatta istediği noktaya gelememiş insanlar, sahip olmadıkları şeyler üzerinden sizi aşağı çekmeye çalışır. Kendi eksikliklerini sizin üzerinizden kapatmaya çalışırlar. Bu durumun farkına vardığınızda ise aslında ne kadar anlamsız olduğunu görürsünüz.

Öte yandan, hayatta bir şeyler başarmış ya da bir yolda gerçekten emek vermiş insanlar sizi küçümsemez. Aksine sizi tebrik eder, destekler ve daha ileriye gitmeniz için yardımcı olurlar. Bunu en iyi gözlemlediğim yer spor salonu oldu. Orada hem dünya şampiyonlarıyla hem de bu işin en üst seviyesindeki insanlarla antrenman yaptım. Hiçbiri beni küçümsemedi; aksine saygı gösterdiler, yardımcı oldular ve bir şeyler öğrettiler.

Diğer tarafta ise sadece 2-3 ay spor yapmış insanların bile büyük bir egoya kapıldığını ve anlamsız tavırlar sergilediğini görmek mümkün. Bu da aslında insanın karakterinin, yaptığı işten çok daha belirleyici olduğunu gösteriyor.

Kendiyle barışık insanlar göreceksiniz.
Ama onların kendileriyle barışabilmek için defalarca kez kendilerine küstüklerini, ayaklarının yere sağlam basabilmesi için kendilerini kaç kere yıktıklarını bilmeyeceksiniz.

Siz sadece onları kıskanacak ve şanslı olduklarını düşüneceksiniz.

Oysa onlar, kendi kendilerini tüm cehennemlerin içinden geçerek yeniden inşa ettiler.

Tıpkı bir anka kuşu gibi.

Bir laneti kırdığıma inanıyorum. Her berbere gittiğimde hayatımda yeni bir sürecin başladığını fark ediyordum. Bu genelde 3–5 gün sürüyor, sonra bir ay boyunca yine aynı döngüye giriyordum. Ama bu sefer o döngüyü kırdım ve bu beni gerçekten mutlu etti.

Artık bir şeylere başlamam gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insanın zihni boş kaldığında, her şey yolunda olsa bile kendini kötü hissedebiliyor. Bu yüzden kitap okumak, spor yapmak, ders çalışmak gibi alışkanlıklar edinmek istiyorum.

Dün 30 dakika kitap okudum ama çok zorlandım ve açıkçası bana iyi gelmedi. Roman okuyordum. Şimdi fark ettim ki daha basit bir kitapla başlamak benim için daha doğru olacak. Aynı yaklaşımı diğer alanlarda da uygulamayı düşünüyorum.

Şunu çok net anladım: Önce temel oluşturmak gerekiyor. Basit şeylerle başlayıp, zamanla üzerine koyarak ilerlemek en sağlıklısı. Ama çoğu insan gibi ben de bir işe başlarken en kusursuz şekilde yapmak istiyorum. Bu da süreci zorlaştırıyor.

Mesela kitap okuma alışkanlığım yokken, gidip ağır bir roman olan “Kumarbaz”ı okumaya çalıştım. Bu benim için doğal olarak zor oldu. Oysa daha basit bir kitapla başlayıp alışkanlık kazandıktan sonra böyle eserlere geçmek çok daha mantıklı olurdu.

Ama insan zihni bazen bunu bilse bile o hataya düşebiliyor.

Özetle: Basitten zora ilerlemek gerekiyor. Zamanla bir bakıyorsun, bir zamanlar zor gelen şeyler artık senin normalin olmuş.

Yüzmeye gidicem 18.30 anksiyete tuttu şuan ama gidicem kararlıyım aklımda kuruyorum rezil olursam şöyle böyle ama biliyorumki böyle birşey olmayacak kafamda kuruyorum o yüzden gidicem ne olursa olsun çünkü bence zor zamanları atlattım şuan adım atmadıkça yine o günlere dönme ihtimslim artıyor bu yüzden artık harekete geçmem gereken zamanlar

Bugün çok iyi bir motivasyonla yüzmeye gittim ama yanlış yere kayıt oluşturduğum için geri dönmek zorunda kaldım. Açıkçası moralim bozuldu. Yine de iyi bir deneyim oldu; bir plan bozulduğunda oluşan o boşluk hissini yaşadım. Eve geldim, yemek yedim ve kitap okudum.

Şu an kafam çok dolu, sanki patlayacak gibi. Bunun nedeni biraz boşlukta olmam. Ama şunu net görüyorum: artık durup düşünmek yerine harekete geçmem gerekiyor.

Bu hafta için planlarım:

- Okula 4 gün düzenli gideceğim ve derslerin sonuna kadar kalacağım.
- Bir ödevim var, onu tamamlayacağım.
- Her boşluk bulduğumda kitap okuyacağım.
- Doldurmam gereken birkaç form var, onları halledeceğim.
- 2 gün yüzmeye gideceğim (duruma göre 3 olabilir).
- 1 veya 2 gün ağırlık çalışacağım (belki 3 gün yüzme + 2 gün ağırlık ya da tam tersi olabilir, bakacağım).

Ders çalışma konusunda şu an kendime çok güvenmiyorum, o yüzden kesin bir söz vermiyorum. Ama en azından ucundan bakacağım.

En önemli kararlarımdan biri şu: Bu forum dahil olmak üzere hiçbir yerde, kimseyle fikir tartışmasına girmeyeceğim. Zaten genelde böyleydim. İnsanların çoğu dinlemiyor, sadece kendi düşüncelerini dayatıyor. İki kez denedim ama düşüncelere karşı saygı ile yaklaşılmıyor. Belki sorun bendedir, bilmiyorum. Ama artık netim: beni drama sürükleyecek, kafama takılacak hiçbir tartışmaya girmeyeceğim.

Son 2 gündür sosyal medyada fazla vakit geçiriyorum, bunu da keseceğim.

Bilgisayar oyunları konusunda kararsızım. İşlerimi tamamlamak şartıyla oynayabilirim, ama bu hafta içinde kurallar değişebilir.

Aileyle olan samimiyetimi de biraz sınırlayacağım. Bazen gereksiz tavırlar sergiliyorlar ve bu beni yoruyor.

Bazen düşünüyorum da, şöyle 1-2 ay sessiz, sakin bir tatil çok iyi olurdu. Kafamı dinlerdim. Biraz param var ama harcarsam ortada kalırım. O yüzden şimdilik böyle devam edeceğim.

he birde eve dönerken toplu taşımada bir kız bakıp bakıp durdu ben bakmadım ama görüş açımdaydı bakrığını görüyordum hoşuma gitti

3. Hafta
Bugün sabah kalktım ve boyun antrenmanı yaptım. Aslında boynum zaten güçlü ama ekstra geliştirmek için zaman ayırmak istiyordum. Şunu fark ettim: Kalktıktan sonra ya da uyumadan önce başımı yataktan sarkıtıp her yöne 20–30 tekrar yapmak yeterli oluyor. Toplamda 1–2 dakika sürüyor. Bu şekilde devam edeceğim.

Şu an okuldayım, dersin başlamasını bekliyorum. Sonuna kadar duracağım. Sonrasında sahile geçebilirim. Akşam 19.00’da yüzmeye gideceğim. Arada 3–4 saatlik bir boşluk var, onu nasıl değerlendireceğime bakacağım

3. Haftada Neler Değişti?

1. güne geldim. Günlüğe dönüp baktığımda “Vay be” diyorum. Bu noktaya gelmek güzel. Hem mutluyum hem de biraz nötr hissediyorum. Garip bir duygu.

Fiziksel olarak hafif bir yorgunluk ve vücut ağrısı var. Yakın zamanda grip oldum, tam atlatamadım sanırım. Dün de boğazım ağrıyordu. Tam olarak ne olduğunu anlamadım.

Psikolojik olarak bir süre çok dengesizdim. Ani ruh hali değişimleri yaşadım. Bunun sebebinin boş durmak olduğunu düşünüyorum. Ama belki de bu sürecin bir parçasıydı.

Sesimin öncesine göre biraz daha kalınlaştığını fark ediyorum. Yüzümde de daha sert, daha maskülen bir ifade oluştuğunu hissediyorum.

Özgüvenimde belirgin bir artış var.

Ama hâlâ bir anksiyete durumu mevcut. Evden çıkana kadar yoğun oluyor. Dışarı çıktıktan sonra ise daha sakin ve özgüvenli oluyorum. Olayları kafamda büyütüyorum ama genelde düşündüğüm kadar kötü olmuyor. Bunu bırakmam gerekiyor.

PMO düşünceleri aklıma geliyor. “Bir bak, ne paylaşılmış” gibi dürtüler oluyor. Ama artık bunlar beni eskisi gibi etkilemiyor, krize sokmuyor.

MD tarafında da ciddi bir azalma var. Eskisi gibi saatler harcamıyorum. Sadece uykuya dalarken, toplu taşımada ya da yürürken oluyor. Bunun normal seviyede olduğunu düşünüyorum. Ama yine de tamamen bırakmam gerekiyor çünkü bu da zihinsel yük oluşturuyor.

Şu an hiçbir aşırı önlem almadan ilerliyorum ve bu daha iyi gidiyor. Eskiden tüm uygulamaları siler, şifre koyardım ama bir şekilde yine aşardım. En küçük düşüncede bile kontrolü kaybediyordum.

Şimdi süreç istediğim gibi: yavaş ama istikrarlı ilerliyor. Belki bazı şeyleri daha iyi yapabilirdim (örneğin dijitali tamamen bırakmak ya da her gün kitap okumak). Ama biliyorum ki böyle ani değişiklikler yaparsam 3–4 gün içinde patlardım.

Bu yüzden adım adım ilerliyorum.
0’dan 100’e değil, 1000’e gitmek istiyorum.

Daha yolun başındayım.
Değişmesi gereken çok şey var.
Ama hepsini halledeceğim

Kafam çok karışık. İlk derse girdim ama sonra çıktım ve sahile geldim.

Şu an kendimi sanki bir enkazın içindeymişim gibi hissediyorum. Toparlamaya çalışıyorum ama etrafa baktığımda çok fazla tahribat görüyorum. Bu da sanki işin içinden çıkamayacakmışım gibi hissettiriyor ve beni kötü etkiliyor.

Şimdi sahildeyim ve kendime şunu hatırlatıyorum: Bir değişim sürecindeyim ve bu sürecin sancılı geçmesi normal. Zamanla her şeyin daha iyi olacağına inanıyorum.

Bir görüşüm de şu: Bugüne kadar yaptığım ve bundan sonra yapacağım her şey aslında geleceğe bir yatırım. Belki şu an bir ilişkim ya da işim olsaydı, bu beni daha kötü bir noktaya götürebilirdi. Çünkü hazır değildim. Hazır olmadığın şeyler bazen sana verilir ama doğru kullanamazsın ve bu da sende bir yara olarak kalır. Bunu daha önce yaşadım.

Şu an kendimi bir hazırlık evresinde görüyorum. Geriye dönüp baktığımda bunun ne kadar doğru olduğunu fark ediyorum. Örneğin maddi olarak önceden hiç birikim yapmıyordum. O zaman bir ilişkim olsaydı, aileden aldığım harçlık yetmezdi ve zorlanırdım. Ama son 5-6 aydır birikim yapıyorum ve iyi bir seviyeye geldim. Artık olası bir durumda zorlanmayacağımdan eminim.

Önceden bunları hiç düşünmüyordum ama şimdi daha bilinçliyim. Hayatımda bazı şeyler yerine oturduğunda, doğru fırsatların ve doğru insanların karşıma çıkacağına inanıyorum. Eğer daha önce bir işe girseydim, okul, iş, spor, kişisel gelişim ve bağımlılıklar arasında tamamen dağılabilirdim. Ama şimdi bağımlılıkları bıraktım ve diğer alanları da yavaş yavaş düzene sokuyorum.

Zihnimi biraz daha sağlam tutmam gerekiyor. Onu da zamanla çözeceğim. Her şeyi adım adım halledeceğim. Buna inanıyorum.

Bir konu kafama takılıyor.

Hangi işe elini atsa başarılı olan insanlar var. Bunlar gerçekten yetenekli mi, şanslı mı, yoksa ikisi birden mi? Ya da gerçekten hırslı olup yaptıkları işe yüzde yüzlerini mi veriyorlar, anlayamıyorum. Bazen de düşünüyorum, sorun bende mi? Ben mi beceriksizim, işe yaramaz biriyim?

Sosyal medyadaki sahte “başarılı” görünen insanlardan bahsetmiyorum. Gerçekten başarılı olanlardan söz ediyorum. Mesela Kıvanç Tatlıtuğ… Adam profesyonel seviyede basketbol oynamış, modellik yapmış, oyunculukta da üst seviyeye çıkmış. Sanki seçilmiş biri gibi.

Bir de İslam Dulatov var. Gucci gibi markalar için modellik yapmış, ardından dövüşe ağırlık vermiş ve şu an UFC’de dövüşüyor. Rico Verhoeven var; hem üst düzey dövüşçü hem de filmlerde oynuyor.

Bunlar şans mı, yoksa azim meselesi mi? Kendimi yetersiz hissediyorum. Acaba sorun bende mi, yoksa bu saydığım insanlar istisna mı? Çoğu kişi benim gibi mi, onu da bilmiyorum.

Mesela dövüş konusunda çalıştım, çabaladım ama somut bir başarı elde edemedim ve bıraktım. Bu süreç bana mental olarak çok şey kattı, kendimi geliştirdim, ama sonuç olarak elimde somut bir başarı yoktu.

Şimdi şunu sorguluyorum: Başarı bir “yaratılış lütfu” mu, yoksa tamamen çabaya mı bağlı? Birçok şey denedim ama net bir sonuca varamadım.

Bu konuda sizin düşünceleriniz neler? Gerçekten merak ediyorum.

Bu sosyalleşme mevzusunu çözemedim bir türlü üniveristeyw kadar hep çevremde zorunlu görüştüğüm insanlar oldu onlarla samimi oldum mahalle ve okul arkadaşları üniversite öyle olmuyor ve genel olarak bir samimiyet kuramıyorum yani ben beceremedim

Onun dışında işte klasik tavsiyeler sahil,kafe vs buralara git falan deniyor ama şuan gerçekçi düşünmek gerekirse bu gibi alanlarda çok tanışılacağını zannetmiyorum belki yanlış düşünüyorumdur

siz bu konuda ne düşünüyorsunuz

İleride yaşamak istediğim bir hayali yazıyorum, inşallah gerçekleşir

Haziran ayının sonundayız, okul kapanıyor. İş başvurusu yaptığım bir yerden geri dönüş alıyorum. O zamana kadar hayatımda bazı şeyleri rayına oturtmuşum. İşe başlamama 2 hafta var ve ben de biriktirdiğim parayla kendime 2 haftalık bir tatil ayarlıyorum.

Tek başıma, sakin, kafamı dinlediğim bir tatil… Bu süreçte kendimi toparlayıp adeta sıfırlanmış gibi geri dönüyorum. Artık değişip değişmediğimi çok net gözlemleyebiliyorum; hem halimden hem hareketlerimden.

Maddi olarak da hiçbir sıkıntım kalmamış. Her şeyin yolunda olduğu bir hayat… Bunu yaşamak gerçekten çok güzel olurdu. İnşallah nasip olur.

Yüzmeye gittim çok iyi geldi şuan öğrenme aşamasındayım birkaç kişiyle konuştum tesadüf aynı okuldaymışız instagramlarını aldım bakalım ilerde samimi olursak iyi olur sosyalleştim ilk konuşmayı ben başlattım bu arada bunuda artı olarak görüyorum gerçekten iyi geldi hem stresi attım sakinleştim hemde sosyalleşme ortamı oluştu artık birşeyler değişmeye başlıyor gibi hissettim inşallah öyle olur

Ben savaşımı vereceğim yeri buldum şuan tabi her zaman temkinli olmalıyım orası ayrı mevzu ama işler yolunda gitmeye başladığını hissettiğim an bile pmo veya md yapma isteğide aynı orantıda artıyor yani işler kötü giderken dayanıyorum ama işler iyi gittiğinde sorun yaşıyorum bunu birkaç kez yaşamıştım şimdide aynı şey olsun istemiyorum

Bu sabah ereksiyon kalitesini ve süresini artığını gözlemledim

Yine sahildeyim bu kafayı bir türkü toparlayamıyorum biliyorum bir meşguliyetim olması lazım ama şuan gerçekten psikolojim çok kötü tutunmaya çalışıyorum

Bu aile dramı bulunduğum durum ya herşey üst üstemi gelir anlamıyorum ve benim elim kolum bağlı gibi hissediyorum

Bende bir yerde mücadele veriyorum insanın üstüne bu kadar gelinmezki anlamıyorlar anlatamıyorum sıkışmış durumdayım

Bunun dışında şuan genel bir gelişim mevcut olduğundan iyi hissediyorum ama iyi hissetiğim için pmo tetikleniyor heralde ve bu gece tek kalıcam çok zor geçecek gibime geliyor ama allahın izni ile atlatacağım neler atlattım bunumu atlatamayacağım

Günlüğü baştan sona tekrar okuyacağım neler yaşadığımı görmek için sahildede kendimle konuştum uzun uzun içimi döktüm bağımlılığa heri dönmeme gerektiğini vs sesli şekilde tekrarladım

Bu zamanlar bir an önce geçmesini istiyorum inşallah geçer buraya kadar geldim eğer buradan düşersem çok kötü olur

Bugün çok kritik bir günmüş gibi hissediyorum o yüzden kafamı dağıtacak şeylerle ilgileneceğim

Tuhaf bir durum farkettim ben bu işi bitirmeye karar verip disiplinli olduğumda bu düşünceye karşı koyamaıyorum ama aynı şekilde karar verip boş işlerle uğraştığımda buna direnebiliyorum ama disiplinli olamıyorum

yani disipinli olunca bağımlılıklara direnemiyorum bağımlılılklar bağımlılklara direndiğim zamanda disiplinli olamıyorum buda kısır döngü şeklinde ama kıracam bu döngüyü eminim

Evet yaklaşık on gündür yoktum süslü cümlelere gerek yok başaramadım ama bu kaybettiğim anlamına gelmiyor çünkü pes etmedim mücadele ediyorum analizlerimi yaptım hatalarımı gördüm kendimi topladım ve yola devam ediyorum bu 10 günde bir şey olmadı herşeye rağmen haftada 5 gün sporumu yaptım onun dışında md ve pmo döngüsünde geçti şimdi tavizsiz ve daha planlı bir şekilde ilerlemeyi düşünüyorum

Analiz

1-)günlüğü kaçış olarak kullandım bundan sonraki aşamada haftada 1 yazacağım
2-)harekete geçmekte zorlandım yapmam gerektiği zamanda zaten relapse oldum az ama belli bir disiplinde olacağım
3-)her seferinde bir şekilde taviz veriyorum ve bir zamanın gelmesini bekliyorum artık böyle bir şey yapmayacağım bir şey yoksa yoktur kuralları esnetmeyeceğim
4-)hayatın her alanında belli bir disiplin sağlayacağım yani beslenme spor kitap okumak vs gibi
5-)hedeflerimi süreç ilerleyince belirlemeyi düşünüyordum ama öyle olmuyormuş baştan belirleyip az ama istikrarlı adım atmak gerekiyormuş

Hedefler

Pmo ve md bağımlılıklarımdan kurtulmak
Yüzme öğrenmek
Part time işe girmek
Fiziksel olarak forma girmek
Disiplinli olmak

YASAKLAR
Sosyal medya(instagram,youtube,kick,forum siteleri)
Bilgisayar oyunları
Pmo
Md
Müzik dinlemek
abur cubur
Gereksiz alışveriş

Rutinler:
Sabah
7.00 da kalk
Boyun çalış
Elini yüzünü yıka
Dişini fırçala
Buz uygula
Olumlamalar(özgüvenli,karizma,sosyal)

Gün içi:
20 sayfa kitap oku
1 tane iş başvurusu yap
5 vakit namaz kıl
Temiz beslen
30 dk ders çalış
Okula git

Akşam:
Yarını planla
Elini yüzünü yıka
Dişini fırçala
Buz uygula
Olumlamalar(özgüvenli,karizma,sosyal
Görselleştir(olmasını istediklerini )
23.00 da uyu

Ekstra:

Md için yolda yürüken veya derste sıkıldığında

İçinden Dua ve zikirler oku
bilinçli adım at ve duruşunu düzelt
Sayı oyunu oyna
Etrafına dikkat et

Nefes egzs ve soğuk duş

Haftada 3 gün yüzme haftada 2 gün fitness

Olmak istediğin gibi davran