17 Temmuz 2026 Cuma,

Kendimden nefret ediyorum çünkü nefsime hiç laf geçiremiyorum. Sanki hiç iradem yokmuş gibi davranıyorum ve
anlık duygularla hareket ediyorum. Anlık duyguların gelecekte benim için yararlı mı zararlı mı olacağını düşünmeden
yaşıyorum ve bu gerçekten canımı bir hayli sıktı. Şu anda bu yazıyı yazarken çok bitik, yorgun ve karamsar bir haldeyim.
Yıllardır içinde olduğum bu döngüden çıkamamak benim için acı verici ve potansiyelimi zedeliyor. Bu duygularda olmamın sebebi
ise tabii ki de PMO.
Yaklaşık 11 yaşımdan beri bu illetten kurtulamadım ve artık bu işin bir sonu olması gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü hep aynı duyguya yenik düşmek ve hemen arkasından uzun süren bir pişmanlık yaşamak beni yiyip bitiriyor. Ne kadar denersem
deneyim asla tam olarak kurtulamadım bu illetten. Demek ki irade olarak çok zayıfmışım... İradesi olmayan bir insan nedir ki?
Şehvet duygusunun bir insanı bu kadar yıpratabileceğini asla tahmin edemezdim ta ki kendimi görene kadar...
Ne yapacağımı, neyi ne zaman yapacağımı bile bilmiyorum ve hayatımda belirli bir planım, düzenim yok. Öylece yaşayıp gidiyorum ve
22 yaşıma girdim bu sene. Oturup kendimle konuşma vaktimin geldiğini ve aslında çok geç bile kaldığımı fark ettim.
Kendimle konuşayım ki dertlerimi masaya yatırıp çözmeye başlayayım ama bu zamana kadar kendimi hep oyaladım. Bilgisayar oyunlarıyla,
aldatmacalı kısa içerikler tüketerek, cinselliğin eksik olmadığı çok içerik tüketerek beynimi tembelleştirdim ve artık eskisi kadar
aklımı etkili kullanabildiğimi bile düşünmüyorum. Müslüman birisi olarak dört sene kadar 5 vakit namaz kıldım fakat son dört yıldır namaz kılmıyorum ve
5 vakit namaz kılmaya tekrardan başlamayı istiyorum ama bu illet yüzünden kendimi asla toparlayamadım ve namaz kılmak gibi yapmak istediğim
onca şeyi hep ertelemiş oldum. İnsanoğluyuz biz, kolay kolay akıllanmayız bunun da farkındayım ve bugün ben kendimi affediyorum.
PMO denen illeti bırakmak ve hayatımı az da olsa değiştirmek ve kendimi geliştirmek istiyorum.

Bu illetle mücadele eden diğer arkadaşlarıma selamlarımı iletiyorum.
...

Selam olsun, hepimiz aynı şeyleri paylaşıyoruz hepimizin hayat hikayesi farklı, şeytanlarımız farklı ama temelde savaşımız aynı son 2 yıldır çok ağır bir bağımlıydım hayatımda son 2 yılda mental açıdan hiç yol katedemedim bu noktada her sabah uyandığımda tıpkı senin gibi kendimden nefret ediyorum diyordum ve inan bana bunu istemsizce o an refleks olarak yapıyordum ama umarum bundan sonrasını toparlar bu ağır süreçten ders alırız monk mod 5. Gün bitti 6 ya giriyorum yavaştan ben bile bu bataklıktan çıkabilirsem dünyada bundan kurtulamayacak tek bir insan yoktur bence
Bu yazıları da içimden nasıl geldiyse öyle yazdım
İyi süreçler