Merhabalar baylar ve bayanlar. Ben İrem. 17 yaşında veletin tekiyim. İnanın bende kendim hakkında sadece bunu biliyorum. Sizin bildiğinizden daha fazlası yok. Her şeyden önce, “ben” diye bir şey yok.
Ya bi s… demeyin, durun, vallahi sizinle kafa bulmuyorum. İzninizle şöyle bir özetleyeyim:

Her şey ne zaman hayatıma girdiğini anlamadığım çizgifilmlerden etkilenip sürekli hayal kurmamla başladı. Bunda hiçbir sorun yoktu aslında. Sonuçta her çocuk hayalperesttir. Bende diğer çocuklar gibi bir sürü evren kuruyordum. Defterime gerçekten de var olduğuna inandığım canavarlar çiziyordum; bir gün kötü taraftaki cadıydım, bir gün onları yenecek olan kahraman. ilkokulum sürekli maceralar yaratmamla geçti. Bazen sıkılıyordum çünkü çocuklar arasındaki tek oyun kurucu bendim. Bulmacalar hazırlayanda, o bulmacaları gizli yerlere saklayan da ama en sonunda herkesin onları bulmasını sağlayan da yine bendim. Ama her neyse,

Sonra ortaokul geldi. Çizgifilm introlarının yerini klişe kpop şarkıları aldı. Animasyonların yerini popüler dizi ve filmler. Ortaokulumun yarısı boyunca güzeller güzeli bir idol olduğumu hayal ettim, diğer yarısı boyunca animelere ve mangalara sardım. En kötü müzik türü olan edit audios dinlemeyi de ihmal etmedim tabii. 1 saat dinleseniz kulağınızı kanatacak o editlenmiş çöpleri bütün gün dinledim. Şaka değil. Bütün gün. Manyakça bir şeydi. Bir dakika önce dünyanın en iyisi olduğumu hayal ettirebilen bir şarkı dinlerken, bir dakika sonra kendimi çaresizlikten ağlatacak bir şey dinlerken buluyordum. Duygu değişimlerim inanılmaz hızlıydı ve kulaklığı çıkardığım her an çok agresiftim. Bana seslenen aileme kızıyordum, beni anlamadıklarını hissediyordum -belki de gerçekten de anlamıyorlardı- okulda bir tane bile arkadaşım yoktu -bu pekala benim suçum değildi!- artık yüzüme bile bakmayan eski arkadaş grubumu özlüyordum. Ne çok güzeldim ne derslerde başarılıydım ve azar yiyip duruyordum. Neden böyle bir dünyada yaşayayım ki? Diye düşündüm. Kulaklığı takmam yeterliydi. O ana karakterlerin hepsi benim yerime en iyisini de en kötüsünü de deneyimliyorlardı. Onlar vardı. Ben yoktum.

Lise arkadaşız sadece şakalaşıyoruz ayağına beni 7/24 zorbalayan insanlarla doluydu. Öğretmenler her yerde olduğu gibi burada da vasattı. Dindar bile değildim ama 6 yıldır imam hatibe gidiyordum. En yakın arkadaşım da her fırsatta bana yetersiz olduğumu fısıldayan ama güya beni seven dallamanın tekiydi. O da gerçek hayatla alakası olmayan biriydi.

10. sınıfta değiştirmeye karar verdim ve o zamana yaklaşırken 19 yaşındaki ablamı kaybettim. Kabustu. Her şey kabustu ama hiçbir şeyle yüzleşmeme gerek yoktu, öyle değil mi? Sadece müzik dinlesem yeter, sadece başka ana karakterleri okusam yeter.

Kendimi o kadar derinlere gömdüm ki çıkmak istediğimde çıkamadım.

11’e geçtim, 12’ye geçtim. Artık ailemle aram gayet iyiydi, samimi duran arkadaşlarım var gibiydi ve derslere odaklanmam lazımdı. Gerçek hayat öylece önümde duruyordu ama ben neredeydim? Kulaklıkları çıkardım, bütün o saçmalıkları kapattım. Artık gerçek dünyaya dönebilmeliydim ama yapamadım. Cehennem o zaman başladı. Gerçek dünya gerçek hissettirmiyordu, sanki gerçek ve hayal birbirine girmiş gibiydi. Yine de amaçsızca çabaladım ve bir ara istediğim şeye ulaşır gibi oldum da. Yaz tatili boyunca gerçekten ne tek bir müzik dinledim ne tek bir manga okudum ne sosyal medyaya girdim ne de başka bir şey.

Ve kendimle alakalı bir çok şey öğrendim. Mesela bilime aşırı ilgiliyim, çok detaycı bir insandım, disiplini çok seviyordum, bir ara günde 8 saat çalışmanın bana zor gelmediğini hatırlıyorum. Solo takılmayı da gayet seviyordum ve aşırı üretkendim. Yani yapacak bir şeyler illaki vardı. Her şey güzeldi, öyle değil mi?

Değil. Sanki bastırdığım hayal gücüm bana inat yapar gibi benliğimin aralarından sıvışmaya başladı. Okullar açıldı, stres arttı. Anlaşılan birazcık anksiyetem vardı, ne olacaktı ya. İnsanlarla kendimi kıyaslamaya başladım ama ben hep böyleydim. Sorun olmamalıydı ama oldu. Seviyem düşüktü ve yüksek bir hedef koyarsam motive olurum diye düşünmüştüm ama anlaşılan kendimi daha da strese sokmaktan başka hiçbir şey yapmadım.

Çok eksik ve yetersiz hissediyordum, resmen doğuştan bende bulunan özgüvensizlik kabarmaya başladı. Kaçış yolu lazımdı. Kulağımda kulaklık olmamasına rağmen hayal kurmaya başladım. Bu o kadar ileriye gitti ki bir gün okul çıkışı “zaten hayal kuruyorum yeterince, aylardır yaptığım müzik detoksumu bozmamın bana hiçbir zararı olmaz, sadece bir kerelik” deyip müzik dinledim. Ne olduysa o zaman oldu. Ondan sonraki günde “bugün son” diye müzik dinledim. Ondan sonraki günde, ondan sonraki günde. Sonra bir gün bir bölümcük manga okuyayım dedim. Birazcık da YouTube’da takılayım. Ve tekrar o iğrenç çukura düştüm, aylardır da çıkamıyorum ama artık eskisinden de iğrenç hissettiriyor dostlar. Çünkü önceden İrem diye birinin olduğunu düşünmüyordum bile.
Dedim ya, hayal kurduğum sahte karakterler vardı ya da başkalarının yarattığı sahte karakterler, bilemiyorum. Herkes ve her şey vardı ama İrem yoktu. Umrumda değildi.

Fakat o yaz tatilinde aslında İrem diye birinin var olduğunu gördüm. Bunu şimdi kavrıyorum. Evet, o oralarda bir yerlerde. Kendimi bulmam gerekiyor. Belki kendimi yaratmam gerekiyor.

Bu dünyaya niye geldiğim hakkında en ufak bir fikrim yok ama bu dünyayı deneyimlemeliyim çünkü kafamdaki dünyaların hiçbiri gerçek değil. Çok bir şey değil, hayır, sadece yaşamak istiyorum. Birileri beni sevsin istiyorum, bende birilerini sevmeyi istiyorum, kendime hedefler koymak ve onlara ulaşmak istiyorum. İstiyorum. İstediğim çok şey var. Yapmak istediğim çok şey var. Ve bir noktada, onları hayal etmek onları var etmiyor. Sadece bu hapisaneden çıkmalıyım. Gerçek olan bir şeyler yapmalıyım. Ne olursa. Yapabileceğime inanmıyorum. Tamam da zaten bu yüzden yapmam gerekmez mi ya.

Bugünden itibaren detokslarımı yapmaya başlamak istiyorum. Bunları okuyan birileri var mı emin değilim ama ben yine de gün be gün yazacağım.

Güzel giriş...
Ayrica kalemini de beğendim.

Hayal kurmak veya hayal gücünün yüksek olması ayıp birsey değil İrem. Ölçülü olmak burda önemli olan. Farkettiğin gibi zaten şuan ergenlik döneminde olduğun için duyguların zirvede olduğu bir dönem, geçecek, azalacak.
Bir yandan hayaller kurup (tabi mümkün olan hayaller) bir yandan bunlara ulaşabilmek için çaba sarfetmen gerekli olan. Kendini tanımaya başladığına göre harekete geç. Müzik bağımlılığına ise dikkat et, sınırlar koy, uyamıyorsan ise tamamen kes. Çünkü keşfettiğin gibi anî ruh degisimleri yaratıyor fazlası.

Sevmek, sevilmeyi istemek çok normal. Zamanını bekle, kendine odaklan. Yapabilirsin. Devamını bekliyoruz.

Merhaba İrem, sadece "17 yaşında bir velet" olarak tanımlarken kendini yanlış düşünüyorsun bence, 17 yaşında bir genç için gayet bilinçli düşünüyorsun. Çocukluğunda oyunlar yaratırken, bulmacalar icat ederken, çizimler yaparken yaratıcılığını ortaya koyuyorsun. Günümüz çocuklarında maalesef görmediğim bir şey bu, yaratabilme yeteneği. Saçma bile olsa bir çizim ya da bir gitar tınısı kişinin kendi yaratıcılığından bir ifadedir ve her geçen gün aslında bizi körelten bir sisteme vurulabilecek bir darbe gibi geliyor: İçine konulduğumuz sistemin ötesinde bir şeyler yaratmak. Ne kadar çoğunluğu Tiktok içeriği ya da sosyal medya içeriği yaratabilir, dans edebilir, kendini başkalarına "influencer" mantığı ile sahte bir kimlikle sunabilir ama çoğunluğu hayallerden oyunlar yaratamaz, bir gün kendini kahraman olarak görürken diğer gün cadı veya zorba olarak görecek cesareti çoğu zaman bulamazlar.

Ergenlik dönemleri hep zordur, herkes için zordur. Çünkü kimse ama hiç kimse o kadar önemli değildir ama kendilerini Kaf dağının tepesindeki fertler olarak görürler kibirlerinden veya bilinçsizliklerinden. Çocukların gaddarlığından çekmemiş birileri yoktur dünyada, akranlarımıza uymadıkça daha çok kapatırız kendimize, onlar "Şaka yapıyoruz" dese de hassas ruhlar için dünya bir cehennemdir ve zorbaların hepsi cehennemden geçen ve cehennemlerini başkalarına kusan fertlerden ibaretler. Kendi zorbalarımdan biliyorum bunu, zamanla kendimin maalesef zorbaladığı insanların bazılarından biliyorum. İntikama değmiyor çünkü insan ne yaparsa eninde sonunda onu buluyor öyle ya da böyle.

Bu yaşlarında bir İrem olmadığına inanıyorsun ama bir İrem var, her daim vardı. Kendimden bir örnek vereyim, senin yaşlarındayken farklı benliklerde hayal ederdim kendimi ama sonra bir şey fark ettim, o benliklerden neyim eksikti? Dinlediğim müzikler hep bir öfkenin dışa vurumuydu, neden öfkeliydim? Arkadaşlarım veya ailem anlamadıkları için mi beni? Hala anlamıyorlar ama ben de baktığımda onları anlamıyorum. Karşımdaki insan için yaşamayı tercih etmem, kimliğimi onların doğruları neticesinde kaybetmektense kimliğimi kendi yanlışlarımdan dersler çıkararak inşa ettim. Hala ailemin ya da arkadaşlarımla tam anlaşabildiğime inanmıyorum ama kendi kimliğim ve karakterim eylemlerimi şekillendiriyor. Senin için de öyle olur belki, yarattığın oyunlardaki yaratıcılığı metnindeki o bilinç seviyesiyle birleştirirsin ama yaşadığın zorbalıklar seni geriye çekmez, onlara acımazsın bile kalpsizliklerinden dolayı. Yüzlerine vurursun insanlıktan yoksunluklarını, hatasını anlamak isteyen zaten bir şekilde bulur seni.

Hayattasın. Yaşam ne anlam yüklüyorsak odur, yaşadığımız surette yeni bir adım atabiliriz yeni bir geleceğe.