Askere gitme vaktim yaklaştı. Ben de kısa süreliğine de olsa bu platformda olamayacağım. Ancak gidene kadar tespit ettiğim açılımlar ve fikirler üzerine görüşlerimi paylaşmaya devam edeceğim.
Geçen yazımda mastürbasyonun asıl zararını iki farklı bakış açısıyla ele almıştım. Bu yazı ise o anlatının devamı niteliğindedir.
Bağımlı olmak, yalnızca bir şeye bağımlı olmak değildir; aynı zamanda bilinmeyen bir akımın peşinden sürüklenmek demektir. Bağımlı olan kişi, karanlığın içinde yolunu bilmeden sağa sola savrulan bir yaprak gibidir. Önce merak eder, ardından neyle karşılaşacağını bilmeden adım atarsın. Aklını ve kimliğini ne olduğunu tam olarak bilmediğin bir bağımlılığa hapsederken, mantıklı düşünme gücünü de yitirirsin.
Üremek için tasarlanmış bir içgüdüyü hobi amaçlı kullanmaya, yani amacının dışına çıkarmaya başlarsın. Bu durum, seni “amaçsız da hareket edilebilir” inancına sürükler. Yol bir kez açılmıştır; sorgulama yeteneğini kaybettiğin noktaya doğru evrilmişsindir. Yemek yemek bile artık senin için yalnızca keyif alma aracına dönüşür.
Bağımlılıkla iç içe yaşadıkça, nereden cinsel haz aldığını önemsemez hâle gelirsin. Hatta dışarıda gördüğün bir kadına sarkıntılık edecek kadar kendini kaptırabilir; en ileri boyutta çocuk istismarına ya da aile içi cinsel istismara kadar varabilecek bir sürece sürüklenebilirsin. Bu yola girmenin kesin olmadığı doğrudur, ancak ilerledikçe bu yola girme ihtimali de giderek kesinleşir.
Kimyasal zihnin ayartmasına kapıldığında, yoğun haz hissettiğin şeyin gerçekten yaratılış amacına hizmet edip etmediğini sorgulamazsın. Oysa bu haz, yalnızca evlilikte yeni bir neslin meydana gelmesi için vardır. Sen ise isteklerini öyle bir manipüle edersin ki, bu hisleri yalnızca kendini tatmin etmek için kullanırsın. “Kendini tatmin etmek” ifadesi bile, bu davranış biçiminin ne kadar yapay olduğunu gözler önüne serer.
İnsanlar uyku, yemek ve cinsellikten haz alır; fakat zamanla bu hazları yaşamın amacı gibi görmeye, hatta bir ilah gibi yüceltmeye başlarlar. Yaratılış amacına uygun yaşamadığını düşündüğün için “bir şeyler ters gidiyor” inancına kapılırsın. Oysa kimyasal iletiler ışık hızıyla yayıldığı için, sen durup düşünmeyi bıraktığında hazza yenik düşersin. Böylece görünenin ardında saklı olanı göremez, yüzeysellik ve yapaylık ağına sürüklenirsin.
Bir noktada kendini sanal şovlarda, eskortlarda ya da kendi kendine mastürbasyon yaparken bulursun. Bu kimyasal süreç o kadar hızlı işler ki sana günah işletir, seni kolayca bir girdabın içine çeker ve zamanla insanlıktan uzaklaştırır. Artık barajın önünü alamazsın; hazcı bir birey hâline gelirsin.
Geçen yazımda mastürbasyonun asıl zararını iki farklı bakış açısıyla ele almıştım. Bu yazı ise o anlatının devamı niteliğindedir.
Bağımlı olmak, yalnızca bir şeye bağımlı olmak değildir; aynı zamanda bilinmeyen bir akımın peşinden sürüklenmek demektir. Bağımlı olan kişi, karanlığın içinde yolunu bilmeden sağa sola savrulan bir yaprak gibidir. Önce merak eder, ardından neyle karşılaşacağını bilmeden adım atarsın. Aklını ve kimliğini ne olduğunu tam olarak bilmediğin bir bağımlılığa hapsederken, mantıklı düşünme gücünü de yitirirsin.
Üremek için tasarlanmış bir içgüdüyü hobi amaçlı kullanmaya, yani amacının dışına çıkarmaya başlarsın. Bu durum, seni “amaçsız da hareket edilebilir” inancına sürükler. Yol bir kez açılmıştır; sorgulama yeteneğini kaybettiğin noktaya doğru evrilmişsindir. Yemek yemek bile artık senin için yalnızca keyif alma aracına dönüşür.
Bağımlılıkla iç içe yaşadıkça, nereden cinsel haz aldığını önemsemez hâle gelirsin. Hatta dışarıda gördüğün bir kadına sarkıntılık edecek kadar kendini kaptırabilir; en ileri boyutta çocuk istismarına ya da aile içi cinsel istismara kadar varabilecek bir sürece sürüklenebilirsin. Bu yola girmenin kesin olmadığı doğrudur, ancak ilerledikçe bu yola girme ihtimali de giderek kesinleşir.
Kimyasal zihnin ayartmasına kapıldığında, yoğun haz hissettiğin şeyin gerçekten yaratılış amacına hizmet edip etmediğini sorgulamazsın. Oysa bu haz, yalnızca evlilikte yeni bir neslin meydana gelmesi için vardır. Sen ise isteklerini öyle bir manipüle edersin ki, bu hisleri yalnızca kendini tatmin etmek için kullanırsın. “Kendini tatmin etmek” ifadesi bile, bu davranış biçiminin ne kadar yapay olduğunu gözler önüne serer.
İnsanlar uyku, yemek ve cinsellikten haz alır; fakat zamanla bu hazları yaşamın amacı gibi görmeye, hatta bir ilah gibi yüceltmeye başlarlar. Yaratılış amacına uygun yaşamadığını düşündüğün için “bir şeyler ters gidiyor” inancına kapılırsın. Oysa kimyasal iletiler ışık hızıyla yayıldığı için, sen durup düşünmeyi bıraktığında hazza yenik düşersin. Böylece görünenin ardında saklı olanı göremez, yüzeysellik ve yapaylık ağına sürüklenirsin.
Bir noktada kendini sanal şovlarda, eskortlarda ya da kendi kendine mastürbasyon yaparken bulursun. Bu kimyasal süreç o kadar hızlı işler ki sana günah işletir, seni kolayca bir girdabın içine çeker ve zamanla insanlıktan uzaklaştırır. Artık barajın önünü alamazsın; hazcı bir birey hâline gelirsin.
