Ekleme 4 – Zincirin İçime Sızdığı Yer
Bu bölümde, zincirin beni nasıl sardığını ve içine düştüğüm kuyunun neye dönüştüğünü anlatacağım.
Zamanla her alanda kaybederek, kendime olan inancım kırıldı.
Ve kabullenilmiş çaresizlik yavaş yavaş ruhuma yerleşti.
Parça parça çözüldüm.
Şimdi o parçaları tek tek anlatacağım.
---
1. Bölüm – Dersler
Bir zamanlar sınıf birincisi, matematikte iddialı biriydim.
Ama sonra ne ders çalışabildim, ne de dersi dinleyebildim.
En başta bu çok kritik değildi. Ama ilk kez başarısızlıkla karşılaşınca, o yükü nasıl taşıyacağımı bilemedim.
Zamanla çalışmaya dair hevesim de, gücüm de kayboldu.
Eskiden saatlerce çalışabilen ben, artık bir saat zor dayanıyordum.
Derslerde ya dalıyordum ya da uyuyordum.
Zihnim hep başka yerdeydi.
Dersler artık bilgi değil, hatırlatıcı olmuştu.
Her seferinde bana "başaramadın" hissini hatırlatıyorlardı.
Ve ben de yavaş yavaş buna inanmaya başladım.
---
2. Bölüm – İlişkiler
Eskiden çevresi geniş biriydim. Şimdi ise 4–5 kişiyle zor yürütebiliyorum.
Ufak bir sorun çıksa, hepsi dağılacakmış gibi geliyor.
İnsanlarla uzun süredir sağlam bir bağ kuramıyorum.
Sürekli bir savunma hâlindeyim. Ya fazla uyumlu oluyorum, ya tamamen kapanıyorum.
Çocukluk arkadaşlarımı, lise çevremi, okul dostluklarımı birer birer kaybettim.
Ve yalnızlaştım.
Dışarıdan kalabalık görünsem de, içten içe yalnızdım.
Birileri beni gerçekten görüyor mu, anlayabiliyor mu... artık emin değilim.
İlişkiler yük gibi gelmeye başladı.
Çünkü içim zaten fazlasıyla doluydu.
---
3. Bölüm – Yaşantım
Zincir sadece içimi değil, günlük yaşantımı da etkiledi.
Kişisel bakımımı aksattım.
Öğün atladım, bazen gün boyu neredeyse hiç su içmedim.
Uykularım dengesizdi.
Ya çok az uyuyordum ya da 13 saatten fazla.
Bazen odamdan çıkmak istemiyordum.
İnsanlardan uzaklaşmak için sessizliğe sığınıyordum.
Yaşıyor gibi değildim; sadece günleri geçiriyordum.
Ne düzenim vardı, ne de isteğim.
---
4. Bölüm – Duygularım
Duygularım çok çeşitlenmedi.
Genelde hep aynı eksende kaldım: depresif, endişeli, tükenmiş.
Zaman zaman öfkelendim ama içime attım.
Bir şey olacak diye sürekli diken üstünde hissettiğim oldu.
Ama en baskın duygu, tükenmişlikti.
Sanki yıllardır koşturup bir yere varamamış gibiydim.
Ve bu his artık kalıcı hâle gelmişti.
(Bu kısmıda yapmakta zorlandığım için chatgpt den yardım aldım çünkü duyguları toplamak zor o yüzden 5.kısım yarın sabahtan gelir muhtemelen biraz daha zaman lazım )
Aynı şeyi yaşadım. Çok iyi tanımlamışsın.
