Merhaba dostlar,
bu yazıda benim de daha önce başıma gelen ve not tutma, spor yapma okuma, araştırma gibi iyi alışkanlıkları kazanıp bunları rutine bağladıktan sonra beynin bu alışkanlıkları koz olarak kullanarak nasıl bir oyun oynamaya çalıştığını inceleyeceğiz.
Not tutmaya başlayıp belirli bir rutine oturttuktan sonra içimden bir ses fısıldamaya başladı: “Bu gece aç video izle relaps ol. Nasılsa not almaya başladın. Eskiden plansız düzensiz çalışıyordun” Günlük notları yazma sayesinde hızlı bir şekilde toparlanma sürecine girişimi koz olarak kullanıyordu. “Relaps ol ne olacak ki? Artık sürekli günlük tutan birisisin. Bu senin başarını çok etkilemeyecek. Nasıl olsa hızı bir şekilde toparlanıyorsun artık. Eskisi gibi oturup günlerce ah vah etmiyorsun. Relapsin getireceği zevke değer.”
İşte bu bir üst düzey "Truva Atı" saldırısıydı. Bağımlılık mekanizması ilkel dürtülerle (sadece bakarak) beni alt edilemeyeceğini anladığı anda taktik değiştirdi. Kendi silahımla, yani "mantık ve analizle" beni vurmaya çalıştı. Rasyonelmiş gibi görünen, sahte bir mantık denklemi sundu.
Zihninin bana fısıldadığı şeyin karşılığı şudur: "Arabama dünyanın en iyi hava yastıklarını ve en sağlam emniyet kemerini (günlük tutma ve analiz sistemini) kurdum. Nasılsa güvenlik sistemim çok iyi çalışıyor, o zaman bu gece bile bile arabayı 150 km hızla duvara çarpayım. Çarpışmanın heyecanına (dopamine) değer, nasılsa hava yastığı beni kurtarır, eski halime çabuk dönerim."
İşte zihnimin bana kurduğu mantık hatası (bug) tam olarak buradadır. Hava yastığı beni hayatta tutar ama arabanın (beyin kimyamın ve dopamin reseptörlerimin) o korkunç hasarı almasını engellemez. Relapstan sonra not tutarak hızla toparlanmak bir başarıdır. Bağımlılık sistemi bu başarıyı hackleyip, sanki relaps satın alabileceğim bir kredi/para birimi gibi kullanmaya çalışmaktadır. "Kredin var, harca" diye fısıldar. Oysa o sistem, kaza yaparsam hasarı küçültmek (sızıntıyı mühürlemek) içindir, bile bile kaza yapmak için değildir.
"Bu senin başarını çok etkilemeyecek, o zevke değer" fısıltısı tamamen kimyasal bir yalandır. Çünkü relaps olduğunda beyin o devasa dopamin dalgasıyla kavrulur ve reseptörlerim duyarsızlaşır. Ertesi gün not tutmam, o hasarın haftalarca sürecek bir depresyona ve "tamamen pes etme" psikolojisine dönüşmesini engeller (hasar kontrolü yapar). Ancak o eylemin beyninde yarattığı o yorgunluğu ve metalik tahribatı (sabah uyanamama, odaklanamama, sisli zihin) sihirli bir şekilde silmez.
O ses tekrar "Nasılsa not alıyorsun, hadi yap, hemen toparlarsın" dediğinde, onunla tartışmaya girmemeliyim. Sadece bu sahte denklemi deşifre ettiğimi ona gösterip ve şu net cevabı vermeliyim: "Ben bu sistemi bile bile duvara çarpmak için değil, o duvarı yıkıp geçmek için kurdum. Kendi kurduğum güvenlik ağını, kendimi sabote etmek için kullanmayacağım."
Bir sonraki yazıda görüşmek üzere sağlıcakla kalınız.
bu yazıda benim de daha önce başıma gelen ve not tutma, spor yapma okuma, araştırma gibi iyi alışkanlıkları kazanıp bunları rutine bağladıktan sonra beynin bu alışkanlıkları koz olarak kullanarak nasıl bir oyun oynamaya çalıştığını inceleyeceğiz.
Not tutmaya başlayıp belirli bir rutine oturttuktan sonra içimden bir ses fısıldamaya başladı: “Bu gece aç video izle relaps ol. Nasılsa not almaya başladın. Eskiden plansız düzensiz çalışıyordun” Günlük notları yazma sayesinde hızlı bir şekilde toparlanma sürecine girişimi koz olarak kullanıyordu. “Relaps ol ne olacak ki? Artık sürekli günlük tutan birisisin. Bu senin başarını çok etkilemeyecek. Nasıl olsa hızı bir şekilde toparlanıyorsun artık. Eskisi gibi oturup günlerce ah vah etmiyorsun. Relapsin getireceği zevke değer.”
İşte bu bir üst düzey "Truva Atı" saldırısıydı. Bağımlılık mekanizması ilkel dürtülerle (sadece bakarak) beni alt edilemeyeceğini anladığı anda taktik değiştirdi. Kendi silahımla, yani "mantık ve analizle" beni vurmaya çalıştı. Rasyonelmiş gibi görünen, sahte bir mantık denklemi sundu.
Zihninin bana fısıldadığı şeyin karşılığı şudur: "Arabama dünyanın en iyi hava yastıklarını ve en sağlam emniyet kemerini (günlük tutma ve analiz sistemini) kurdum. Nasılsa güvenlik sistemim çok iyi çalışıyor, o zaman bu gece bile bile arabayı 150 km hızla duvara çarpayım. Çarpışmanın heyecanına (dopamine) değer, nasılsa hava yastığı beni kurtarır, eski halime çabuk dönerim."
İşte zihnimin bana kurduğu mantık hatası (bug) tam olarak buradadır. Hava yastığı beni hayatta tutar ama arabanın (beyin kimyamın ve dopamin reseptörlerimin) o korkunç hasarı almasını engellemez. Relapstan sonra not tutarak hızla toparlanmak bir başarıdır. Bağımlılık sistemi bu başarıyı hackleyip, sanki relaps satın alabileceğim bir kredi/para birimi gibi kullanmaya çalışmaktadır. "Kredin var, harca" diye fısıldar. Oysa o sistem, kaza yaparsam hasarı küçültmek (sızıntıyı mühürlemek) içindir, bile bile kaza yapmak için değildir.
"Bu senin başarını çok etkilemeyecek, o zevke değer" fısıltısı tamamen kimyasal bir yalandır. Çünkü relaps olduğunda beyin o devasa dopamin dalgasıyla kavrulur ve reseptörlerim duyarsızlaşır. Ertesi gün not tutmam, o hasarın haftalarca sürecek bir depresyona ve "tamamen pes etme" psikolojisine dönüşmesini engeller (hasar kontrolü yapar). Ancak o eylemin beyninde yarattığı o yorgunluğu ve metalik tahribatı (sabah uyanamama, odaklanamama, sisli zihin) sihirli bir şekilde silmez.
O ses tekrar "Nasılsa not alıyorsun, hadi yap, hemen toparlarsın" dediğinde, onunla tartışmaya girmemeliyim. Sadece bu sahte denklemi deşifre ettiğimi ona gösterip ve şu net cevabı vermeliyim: "Ben bu sistemi bile bile duvara çarpmak için değil, o duvarı yıkıp geçmek için kurdum. Kendi kurduğum güvenlik ağını, kendimi sabote etmek için kullanmayacağım."
Bir sonraki yazıda görüşmek üzere sağlıcakla kalınız.
