Eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz..
Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Zor Ama İmkansız Değil
- Konuyu başlatan newme
- Başlangıç tarihi
2) yapabiliriz, yapmalıyız. tevbe kapısı her zaman açık...
Belki de biraz olsun ekranlardan uzaklaşırsak farklı duyguları keşfedeceğiz. Mazinin araladığı perdeden sızan eski anıların kokusunu alıp kendi kendimize dalıp düşüneceğiz ve bu hiç de sıkıcı olmayacak belki de. Bu tür duyguların insanın üretkenliğinin, çalışkanlığının arttırmasını hatta ve hatta karakterinin olumlu yönde değiştirmesini sağladığı kanaatindeyim. Yarını kendim için ekransız gün ilan ediyorum! Bu 1 günlük "dopamin orucunun" nasıl olduğunu neleri etkilediğini burada paylaşacağım. Merak edenleriniz olursa yarın aynı saatlerde deneyimin sonucunu görmek için bi bakabilirler.""" yol yorgunluğu ve memlekete dönmenin verdiği sevinç...
Belki de biraz olsun ekranlardan uzaklaşırsak farklı duyguları keşfedeceğiz. Mazinin araladığı perdeden sızan eski anıların kokusunu alıp kendi kendimize dalıp düşüneceğiz ve bu hiç de sıkıcı olmayacak belki de. Bu tür duyguların insanın üretkenliğinin, çalışkanlığının arttırmasını hatta ve hatta karakterinin olumlu yönde değiştirmesini sağladığı kanaatindeyim. Yarını kendim için ekransız gün ilan ediyorum! Bu 1 günlük "dopamin orucunun" nasıl olduğunu neleri etkilediğini burada paylaşacağım. Merak edenleriniz olursa yarın aynı saatlerde deneyimin sonucunu görmek için bi bakabilirler.""" yol yorgunluğu ve memlekete dönmenin verdiği sevinç...
3) kafayı yemenin eşiğinde 40 saat!
Bir günümü ekransız geçirmenin verdiği gururu yaşıyorum. Ama sonucu okuduğunuzda biraz şaşıracaksınız: Öncelikle 24 saati 24 saat değil de 40 saat gibi hissettim açıkçası. Bol bol sıkıldım, en şaşırtıcı kısma gelecek olursak bir noktadan sonra psikolojimin pek de iyiye gitmediğini gördüm. Bu durum sıkılmayı veya yoksunluğu da aşmıştı artık kafayı yemek üzereydim. Tabi bu süreçte bol bol düşündüm, ekran artık bizim bir parçamız gibi olmuş, onsuz yaşamımızı sürdüremeyebiliriz. Bu konuda biraz abarttığımı düşünebilirsiniz. 1 günde hiçbir şey olmaz diyebilirsiniz. Ben de size sadece deneyin ve görün derim. Çok kolay gibi görünüyor ama gün içinde o açlığı ve acıyı hissedince işin ciddiyetini kavrıyorsunuz. Boş da durmadım açıkçası, dışarı çıktım, 20-30 sayfa kitap okudum, 30 sayfa Kuran okudum, başka şeyler de okudum, okudum da okudum. Sıkılmamak için olabildiğince ailemle sohbet ettim. Bu kadar şeye rağmen son saatler cehennem gibi geçti. Bu deneyin sonucu beni biraz şaşırttı açıkçası. Ne ara bu kadar bağlandık? bu işin sonu nereye bağlanacak?... """ Düşünce denizinde boğulmamak için çırpınmak...
Bir günümü ekransız geçirmenin verdiği gururu yaşıyorum. Ama sonucu okuduğunuzda biraz şaşıracaksınız: Öncelikle 24 saati 24 saat değil de 40 saat gibi hissettim açıkçası. Bol bol sıkıldım, en şaşırtıcı kısma gelecek olursak bir noktadan sonra psikolojimin pek de iyiye gitmediğini gördüm. Bu durum sıkılmayı veya yoksunluğu da aşmıştı artık kafayı yemek üzereydim. Tabi bu süreçte bol bol düşündüm, ekran artık bizim bir parçamız gibi olmuş, onsuz yaşamımızı sürdüremeyebiliriz. Bu konuda biraz abarttığımı düşünebilirsiniz. 1 günde hiçbir şey olmaz diyebilirsiniz. Ben de size sadece deneyin ve görün derim. Çok kolay gibi görünüyor ama gün içinde o açlığı ve acıyı hissedince işin ciddiyetini kavrıyorsunuz. Boş da durmadım açıkçası, dışarı çıktım, 20-30 sayfa kitap okudum, 30 sayfa Kuran okudum, başka şeyler de okudum, okudum da okudum. Sıkılmamak için olabildiğince ailemle sohbet ettim. Bu kadar şeye rağmen son saatler cehennem gibi geçti. Bu deneyin sonucu beni biraz şaşırttı açıkçası. Ne ara bu kadar bağlandık? bu işin sonu nereye bağlanacak?... """ Düşünce denizinde boğulmamak için çırpınmak...
4) kar örtüsü
Dışarıda lapa lapa kar yağıyor. Sanki bu kar, gürültülü havayı sakin bir hale çeviriyor. Kiri, pası alıp götürüyor sanki. Keşke insanların içindeki kiri, kötülüğü de beyaza çeviren bir kar yağsa. Yalan haberlerin döndüğü, dijital mecralarda çöplüklerin oluştuğu, insanların birbirlerine hakaret edip Dünyada yaşanan kötülükleri görmezden geldiği bir topluluk var. Bunu hepimiz biliyoruz ama hiçbirimiz bunlara tam olarak nasıl karşılık vereceğimizi bilmiyoruz çünkü dünya son 25 yılda çok hızlı gelişti ve kötülük yapmak iyilikleri inşa etmekten milyon kat daha kolay. Özene bezene diktiğin bina tek kibritle küle dönüşebiliyor. Neyse biraz da içimizdeki pislikle savaşmaktan bahsedelim. Süreciniz nasıl gidiyor? Nasıl hissediyorsunuz? Bazı şeyleri konuşmak birçok kapı açar.
Dışarıda lapa lapa kar yağıyor. Sanki bu kar, gürültülü havayı sakin bir hale çeviriyor. Kiri, pası alıp götürüyor sanki. Keşke insanların içindeki kiri, kötülüğü de beyaza çeviren bir kar yağsa. Yalan haberlerin döndüğü, dijital mecralarda çöplüklerin oluştuğu, insanların birbirlerine hakaret edip Dünyada yaşanan kötülükleri görmezden geldiği bir topluluk var. Bunu hepimiz biliyoruz ama hiçbirimiz bunlara tam olarak nasıl karşılık vereceğimizi bilmiyoruz çünkü dünya son 25 yılda çok hızlı gelişti ve kötülük yapmak iyilikleri inşa etmekten milyon kat daha kolay. Özene bezene diktiğin bina tek kibritle küle dönüşebiliyor. Neyse biraz da içimizdeki pislikle savaşmaktan bahsedelim. Süreciniz nasıl gidiyor? Nasıl hissediyorsunuz? Bazı şeyleri konuşmak birçok kapı açar.
5) soru
Herkes burada mücadele edip hayatını bir şekle sokmaya çalışıyor ve herkes süreçlerinde farklı durumlarla karşı karşıya kalıyor. Birbirimize tecrübelerimizden bahsetmemizin çok önemli olduğunu düşünmekteyim. Ben süreçte son bikaç gündür sabah uyanmadan sürecimi bozduğum rüyasını görüyorum. Uyandıktan sonra aslında hiç izlemediğimi anlıyorum ve rüyalanıp rüyalanmadığımı anlamak için kontrol etmek zorunda oluyorum. Bunu neden yaşıyorum sizce? Çok travmatize etmemden kaynaklı mı? Aranızda aynı durumu yaşayan var mı? """ Garip, bir o kadar da nötr.
Herkes burada mücadele edip hayatını bir şekle sokmaya çalışıyor ve herkes süreçlerinde farklı durumlarla karşı karşıya kalıyor. Birbirimize tecrübelerimizden bahsetmemizin çok önemli olduğunu düşünmekteyim. Ben süreçte son bikaç gündür sabah uyanmadan sürecimi bozduğum rüyasını görüyorum. Uyandıktan sonra aslında hiç izlemediğimi anlıyorum ve rüyalanıp rüyalanmadığımı anlamak için kontrol etmek zorunda oluyorum. Bunu neden yaşıyorum sizce? Çok travmatize etmemden kaynaklı mı? Aranızda aynı durumu yaşayan var mı? """ Garip, bir o kadar da nötr.
2/2/2026
Neredeyse koşarcasına dışarı çıktı. Dışarda sert bir rüzgar ile birlikte yağmur yağıyordu. Rüzgar, yağmur damlalarını tokat atarmışçasına insanların suratına vuruyordu. Sokaktaki insanlar kendilerini bu asabi rüzgara karşı savunmak için kıyafetlerine sıkı sıkı sarılmışlardı. O aldırmadı ama. Çünkü diğer insanlar gibi duygu denizi sakin değildi. Ağlamak istiyordu ama gözünden yaş akmıyordu. Otobüs durağına vardı. Çok yorulmuştu. Yaşamaktan.. Aynı hataya tekrar tekrar düşmekten..
Otobüse bindiğinde boş yer için etrafına bakınmadı bile. Olmayacağına emindi. Kafasını yüksekçe bir korkuluğa dayadı ve gözlerini kapadı. Hayatını düşündü, uçuruma bile bile sürdüğü zavallı yaşamını.. Hayalleri vardı, idealleri vardı ve en önemlisi bir davası vardı. Müslümandı bir kere o. Ümit kıvılcımının hala içinde olup olmadığından emin değildi. Allaha karşı çok mahcuptu. Arkadan birinin ittirmesiyle kendine geldi. İneceği yere neredeyse varmıştı.
Otobüsten atladığında rüzgar onu tekrardan karşıladı ama o bugün üşümüyordu işte. Montunun önünü bile kapatmamıştı. Biraz yürüdükten sonra kendini ıpıslak bir banka bıraktı. Arkasından yürüyen adam ona garip bir bakış attı.
Banka oturduğunda biraz rahatlamıştı. Kafasını havaya kaldırıp bir müddet gökyüzünü seyretti. Gözü bir ağacın dalındaki son birkaç yaprağa ilişti. Şubat ayında dalda duran son yapraklar! Onları içindeki ümit kırıntılarına benzetti. Acaba ilkbaharını görebilecek miydi? Yüzüne ve vücuduna çarpmadan hemen önce havada süzülen yağmur damlalarını seyrederken burnunu ve kulaklarını hissetmediğini fark etti. Muhtemelen kızarmışlardı.
Ellerini nihayet montunun cebine koydu ve ayağa kalktı. Ne kadar üzgün olsa da bir anlığına farklı bir şeyler hissetti. Adımlarını sakin bir şekilde atmaya devam ederken içini minik bir umut kaplamıştı. Bu savaşa devam edecekti. Tam o sırada ikindi ezanını işitti. Bu denk geliş onu uzun zamandan sonra ilk defa gülümsetmişti. Biri yine onu çağırıyordu.
Neredeyse koşarcasına dışarı çıktı. Dışarda sert bir rüzgar ile birlikte yağmur yağıyordu. Rüzgar, yağmur damlalarını tokat atarmışçasına insanların suratına vuruyordu. Sokaktaki insanlar kendilerini bu asabi rüzgara karşı savunmak için kıyafetlerine sıkı sıkı sarılmışlardı. O aldırmadı ama. Çünkü diğer insanlar gibi duygu denizi sakin değildi. Ağlamak istiyordu ama gözünden yaş akmıyordu. Otobüs durağına vardı. Çok yorulmuştu. Yaşamaktan.. Aynı hataya tekrar tekrar düşmekten..
Otobüse bindiğinde boş yer için etrafına bakınmadı bile. Olmayacağına emindi. Kafasını yüksekçe bir korkuluğa dayadı ve gözlerini kapadı. Hayatını düşündü, uçuruma bile bile sürdüğü zavallı yaşamını.. Hayalleri vardı, idealleri vardı ve en önemlisi bir davası vardı. Müslümandı bir kere o. Ümit kıvılcımının hala içinde olup olmadığından emin değildi. Allaha karşı çok mahcuptu. Arkadan birinin ittirmesiyle kendine geldi. İneceği yere neredeyse varmıştı.
Otobüsten atladığında rüzgar onu tekrardan karşıladı ama o bugün üşümüyordu işte. Montunun önünü bile kapatmamıştı. Biraz yürüdükten sonra kendini ıpıslak bir banka bıraktı. Arkasından yürüyen adam ona garip bir bakış attı.
Banka oturduğunda biraz rahatlamıştı. Kafasını havaya kaldırıp bir müddet gökyüzünü seyretti. Gözü bir ağacın dalındaki son birkaç yaprağa ilişti. Şubat ayında dalda duran son yapraklar! Onları içindeki ümit kırıntılarına benzetti. Acaba ilkbaharını görebilecek miydi? Yüzüne ve vücuduna çarpmadan hemen önce havada süzülen yağmur damlalarını seyrederken burnunu ve kulaklarını hissetmediğini fark etti. Muhtemelen kızarmışlardı.
Ellerini nihayet montunun cebine koydu ve ayağa kalktı. Ne kadar üzgün olsa da bir anlığına farklı bir şeyler hissetti. Adımlarını sakin bir şekilde atmaya devam ederken içini minik bir umut kaplamıştı. Bu savaşa devam edecekti. Tam o sırada ikindi ezanını işitti. Bu denk geliş onu uzun zamandan sonra ilk defa gülümsetmişti. Biri yine onu çağırıyordu.
Hakkımızda
Biz Kimiz?
NeverFap-Türkiye" belirli bir süre boyunca -en az 90 gün- pornografi, mastürbasyon ve orgazmdan uzak durarak porno bağımlılığının oluşturduğu olumsuz etkilerden kurtulmaya çalışan insanların buluştuğu bu arınma yolculuğundaki kişilerin birbirine destek olup bilgilerini, tecrübelerini ve yöntemlerini paylaştığı bir platformdur.
NeverFap Akademi Bağlantıları
Çevrimiçi İstatistikleri
- Çevrimiçi Kullanıcılar
- 1
- Çevrimiçi Ziyaretçiler
- 56
- Toplam Ziyaretçi
- 57
Toplamlar, gizli ziyaretçiler içerebilir.
